Carnero Irena

Carnero Irena
IMIĘ I NAZWISKO:
Irena Carnero
PRAWDZIWE IMIĘ I NAZWISKO:
Irena-Felix
ZAWÓD:
śpiewaczka, aktorka
MAŁŻONEK/MAŁŻONKA:
Kazimierz Kujawski
RODZICE:
Bronisław i Kazimiera Felixowie
DATA I MIEJSCE URODZIN:
18 września 1904 roku, Warszawa
DATA I MIEJSCE ŚMIERCI:
27 lutego 1980 roku, Warszawa

Irena Carnero ukończyła gimnazjum Zofii Kurmanowej. Talent do śpiewu rozwijała na prywatnych lekcjach. Debiutowała w roku 1930 w teatrze Morskie Oko. Potem występowała w teatrach Nowy Ananas i Alhambra. Gościnnie śpiewała m.in. w Teatrze Wielkim w Poznaniu. W sezonie 1937/38 dostała angaż do Teatru Miejskiego w Bydgoszczy. Zagrała tam m.in. tytułową rolę w operetce Imre Kalmana Księżniczka czardasza. W roku 1938 dołączyła do zespołu teatru Wielka Rewia. Wystąpiła m.in. w przedstawieniu Dla ciebie, Warszawo u boku Lody Halamy i Eugeniusza Bodo. Często śpiewała w Polskim Radiu, nagrała kilka płyt dla wytwórni Homocord i Syrena Record. 

Na początku lat 30. talent wokalny Ireny Carnero został wykorzystany w kilku filmach. W Niebezpiecznym romansie (reż. Michał Waszyński, 1930), w polskiej wersji udźwiękowionej, śpiewała piosenkę, którą w filmie wykonywała niemiecka aktorka Betty Amann. Rok później zaśpiewała piosenkę przewodnią w filmie Uwiedziona (reż. Michał Waszyński, 1931). Autorem bostonu Przez cierpienia i łzy był Jerzy Petersburski.

W tym samym czasie wystąpiła jako prząśniczka w filmie Jana Nowiny-Przybylskiego Cham (1931). Razem z Zuzanną Karin zaśpiewała w nim pieśń Prząśniczka Stanisława Moniuszki.

W roku 1932 Irena Carnero znalazła się w obsadzie polskiego dubbingu niemieckiego filmu muzycznego Zwei Herzen in ¾ Takt (Dwa serca biją w walca takt; reż. Geza von Bolvary, 1930).

Podczas okupacji mieszkała w Warszawie. Przez kilka miesięcy 1941 roku występowała w jawnych teatrach Nowości i Niebieski Motyl oraz w kawiarniach. Po wojnie, za występy w teatrach jawnych, przez Komisję Weryfikacyjną Związku Artystów Scen Polskich została zawieszona w prawach organizacyjnych do 31 sierpnia 1946.

Po tem Irena Carnero występowała jako aktorka w Teatrze Miejskim im. Juliusza Słowackiego w Opolu. W roku 1946 grała tam w przedstawieniach Wacława Ścibora m.in. w komediach Damy i huzary Aleksandra Fredry i Madame Sans-Gene Victoriena Sardou. Później zamieszkała w Warszawie. Sporadycznie występowała w teatrach muzycznych.

Jej mąż, Kazimierz Kujawski, był przed II wojną światową oficerem Wojska Polskiego, po wojnie m.in. administratorem teatru.