Rotter-Jarnińska Amelia

Amelia Rotter-Jarnińska uczyła się u Jana Tatarkiewicza. W lecie 1894 roku występowała w Częstochowie w zespole Józefa Cybulskiego, w 1895 roku w Busku i Kielcach w zespole Karola Kremskiego, w Pułtusku w zespole Feliksa Ratajewicza, w 1896 i 1898 roku w warszawskim teatrze ogródkowym Wodewil, w sezonie 1898/1899 w warszawskim teatrze Odeon, a w lecie 1899 i 1900 roku znów w warszawskim teatrze ogródkowym Wodewil. Niektóre wiadomości z tego okresu nie są pewne, mogą też dotyczyć jej siostry, również aktorki – Stanisławy Rotter.

W 1900–1915 występowała stale we Lwowie w Teatrze Miej­skim, a w 1911–1913 także w teatrze Ludowym. W tym cza­sie była już zamężna i używała nazwiska Rotter-Reklewska, a częściej formy Rotterowa. Z zespołem lwowskim była na występach w Wiedniu (1910) i Paryżu (1913). W 1915–1917 występowała w Teatrze Polskim w Warszawie.

27 lipca 1916 wyszła za aktora Stanisława Jarnińskiego (odtąd często nazwisko jej podawano w formie Rotter-Jarnińska), a po jego śmierci za aktora Mieczysła­wa Myszkiewicza, ale jego nazwiska nigdy nie uży­wała. W 1917–1921 występowała w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. Powróciła następnie na stałe do War­szawy i w 1922–1934 występowała w teatrach miejskich, a 1934–1939 na scenach TKKT. W 1934 roku grała dorywczo w teatrze Kameralnym. 

Według Franciszka Pajączkowskiego, „postać miała okazałą, szla­chetne rysy twarzy, głos silny i ruchy swobodne, dykcję wyraźną, duży temperament”. Początkowo grywała subretki i amantki. Znaczna tusza spowodowała jednak, że wkrótce przejęła role matek i charakterystyczne. Według Jana Czem­pińskiego, gra jej była „pełna wdzięku, humoru i dy­stynkcji”. Wyróżniała się doskonałą dykcją.

bibliografia

• internetowa Encyklopedia Teatru Polskiego