Klimaszewski Jerzy

Jerzy Klimaszewski ukończył sześć klas gimnazjum, a w roku 1926 Oddział Dramatyczny przy Konserwatorium Muzycznym w Warszawie. Został zaangażowany do Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, gdzie grał przez dwa sezony, głównie w repertuarze klasycznym.

W 1929 roku wrócił do Warszawy i został zaangażowany na sezon 1929/1930 do teatru rewiowego Morskie Oko. W kolejnym sezonie grał w teatrze Wesoły Wieczór (1930/1931), gdzie z Adamem Leliwą (synem wielkiego śpiewaka Tadeusza Leliwy) stworzył duet komików muzykalnych Bim-Bom, który specjalizował się w dialogach komicznych i scenkach humorystycznych. Nazwę zaczerpnęli od działającego jeszcze przed I wojną światową duetu klownów muzykalnych Bim-Bom, stworzonego przez Iwana Raduńskiego i Mieczysława Staniewskiego. O popularności duetu Leliwa-Klimaszewski może świadczyć fakt, że niektóre ze swych dialogów nagrali dwukrotnie dla różnych wytwórni, co było w tamtych czasach i do dziś jest rzadkością.

Jerzy Klimaszewski występował także jako tancerz. W Wesołym Wieczorze grał przez jeden sezon, następnie występował w teatrach: Wesołe Oko (wrzesień 1931 – styczeń 1932), Kameleon (marzec – maj 1932), operetce Nowości (maj – lipiec 1932). Latem 1932 roku występował gościnnie w Łodzi, potem znów w teatrach warszawskich: Wesoły Teatr (listopad – grudzień 1932), Stara Banda (wrzesień 1934), Hollywood (wrzesień – listopad 1935), 8.15 (listopad 1936). Sytuacja warszawskich teatrów na początku lat trzydziestych była bardzo ciężka, sceny funkcjonowały po kilka miesięcy i plajtowały, dlatego też Klimaszewski nie zagrzał miejsca na żadnej z nich. Grał przede wszystkim w repertuarze charakterystycznym, komediowym i kabaretowym. Grywał także epizody w filmach. W drugiej połowie lat trzydziestych współpracował jako wokalista z Polska Kapelą Ludową Feliksa Dzierżanowskiego (z zespołem tym występował także w radiu).

Od początku lat trzydziestych Jerzy Klimaszewski nagrywał także płyty. Pierwsze pochodzą z końca 1930 roku, kiedy wraz z Adamem Leliwą jako duet Bim-Bom nagrali kilka scenek komicznych dla wytwórni Syrena-Record i Columbia. Nagrali także płytę ze skeczami dla dzieci autorstwa Juliana Krzewińskiego. Także pod koniec 1930 roku, tym razem dla polskiej filii Parlophonu, dokonał serii nagrań bardzo wówczas popularnych tzw. scenek ludowych, czyli aranżowanych ważnych wydarzeń i świąt w różnych regionach, wykonywanych gwarą i z towarzyszeniem kapeli ludowej, np. Wesele na wsi, Zaręczyny w Kieleckiem, czy Imieniny na Budach. W nagraniach tych towarzyszyli mu znani i lubiani artyści, m.in. Władysław Walter i Tola Mankiewiczówna. Rok później podobnych nagrań z udziałem Władysława Waltera i Ireny Skwierczyńskiej dokonał dla wytwórni Syrena-Record. Kolejne sesje nagraniowe miały miejsce w 1933 roku dla Syreny-Record i Lonory. Przy udziale Władysława Waltera, Zofii Węgrzynówny i orkiestry ludowej Zygmunta Wiehlera nagrał wtedy kolejne sceny ludowe, a także wesołe scenki charakterystyczne, np. Na majówce czy W pociągu podmiejskim. Ostatnie jego nagrania pochodzą z 1937 roku, kiedy to dokonał serii nagrań z Polską Kapelą Ludową Feliksa Dzierżanowskiego. Śpiewał wtedy melodie ludowe: oberki, polki, mazury, kujawiaki, niektóre z własnymi tekstami.

Pod koniec lat trzydziestych wrócił do ról poważnych. Grywał w teatrach dramatycznych: Rozmaitości i Małym. 

Od 13 maja 1943 roku był więźniem KL Auschwitz (numer obozowy 121688), a następnie KL Sachsenhausen (numer obozowy 115896), gdzie zginął.