Pani minister tańczy

W fikcyjnym państwie na czele Ministerstwa Ochrony Moralności Publicznej staje młoda, przystojna Zuzanna. Zakochuje się w niej z wzajemnością zastępca szefa kancelarii – Sebastian hrabia de Santis. Uchodzi on za kochliwego birbanta, ona zaś – jak się okazuje – ma siostrę bliźniaczkę, aktorkę kabaretową i rewiową, która swymi występami i zachowaniem kompromituje panią minister. Początkowo posądzano o te skandaliczne występy nawet samą szefową resortu… W końcu nieporozumienia się wyjaśniają, a pani minister i zastępca szefa kancelarii wyznają sobie miłość.

Tola Mankiewiczówna (2 role: Zuzanna, minister Ochrony Moralności Publicznej; piosenkarka Lola, siostra pani minister)
Aleksander Żabczyński (Sebastian Maria Rajmund hrabia de Santis, urzędnik Ministerstwa Ochrony Moralności Publicznej)
Mieczysława Ćwiklińska (Leopoldyna „Polly” Gribaldi, dama do towarzystwa Loli)
Józef Orwid (Apoloniusz, radca Ministerstwa Ochrony Moralności Publicznej, niedoszły mąż Polly)
Michał Znicz (lider opozycyjnego stronnictwa)
Stanisław Sielański (starszy kelner)
Stefan Hnydziński (mąż Loli)
Konrad Tom (dyrektor dancingu)
Henryk Małkowski (Bumcyk, woźny ministerialny)
Helena Gruszecka (uczestniczka posiedzenia u pani minister)
Stanisława Kawińska (służąca pani minister)
Janina Krzymuska (uczestniczka posiedzenia u pani minister)
Marian Rentgen (uliczny muzykant śpiewający piosenkę Reformy pani minister)
Kazimierz Szerszyński (mężczyzna na dancingu)
Helena Zarembina (uczestniczka posiedzenia u pani minister)

W scenie rozgrywającej się w biurze tytułowej pani minister, Mieczysława Ćwiklińska śpiewa fragmenty arii, m.in. Cesarzu, cesarzu z operetki Krysia Leśniczanka. Aria ta przed laty była jednym z popisowych numerów Ćwikły, będącej wówczas – obok Wiktorii Kaweckiej i słynnej Messalki – najpopularniejszą warszawską divą operetkową. Piękny mezzosopran Ćwiklińska odziedziczyła po matce, Aleksandrze z Ficzkowskich Trapszowej, podobnie jak marzenia o operze – dla ich spełnienia dwukrotnie wyjeżdżała na studia wokalne do Paryża, do słynnych nauczycieli śpiewu, Giulianiego i Reszke. Karierze operowej przeszkodziła trema (a może i niedostatecznie dobry głos), operetkowa – po debiucie, którym była właśnie tytułowa rola w Krysi Leśniczance (1909) – potoczyła się znakomicie, choć na początku lat 20. Ćwiklińska poczuła chęć zmiany i spełnienia wreszcie marzeń o teatrze dramatycznym. Wciąż jednak brała lekcje śpiewu, czego jednak nie widać i nie słychać na ekranie: komediowa konwencja każe posiadaczce jednego z najlepszych głosów udawać, że śpiewać nie umie. W Pani minister tańczy jest jeszcze inny osobisty akcent związany z życiem aktorki, czyli jej miłość do pekińczyków – ekranowy piesek Polly to najprawdopodobniej należąca do Ćwikły Fifi.