Wernicka Zofia

Zofia Wernicka urodziła się w roku 1915 w Warszawie. Ukończyła Szkołę Baletową przy Teatrze Wielkim. W drugiej połowie lat 30-tych występowała na scenie jako solistka, wróżono jej wielką karierę. W roku 1936 z grupą swoich koleżanek z baletu zagrała w filmie Konrada Toma Ada! to nie wypada! W tym czasie poślubiła inżyniera Arseniusza Gulewicza, który m.in. kierował budową kolejki linowej na Kasprowy Wierch. We wrześniu 1939 roku przeniosła się razem z mężem do Wilna i zamieszkała w jego rodzinnym domu.

Po wojnie, od 1955 roku pracowała jako kierownik grupy tanecznej i choreograf Polskiego Zespołu Pieśni i Tańca Wilia. Tej pracy poświęciła blisko 40 lat. W tym czasie wychowała kolejne pokolenia miłośników polskiego tańca. Współpracowała też z innymi zespołami tanecznymi i teatralnymi Wileńszczyzny.

Zofia Wernicka była również osobą niezwykle zasłużoną dla krzewienia patriotyzmu wśród społeczności polskiej tego regionu, otaczano ją wielkim szacunkiem, dla wielu osób była autorytetem i wzorem do naśladowania.
Zmarła 16 maja 1998 roku w Wilnie. Sześć lat później na cmentarzu na Lipówce odbyła się uroczystość poświęcenia pomnika na grobie Zofii i Arseniusza Gulewiczów, ufundowanego przez rodzinę i polską społeczność na Litwie. 

źródło: nitrofilm.pl 

Wśród tancerek Teatru Wielkiego w Warszawie – smukła, strzelista Zosia Wernicka wyróżnia się dwiema cechami. Ma w całym zespole teatru operowego – najdłuższe nogi, jak mówi pan baletmistrz: „Do samej szyi”. Pięknie wymodelowane, rasowe, długie, bardzo długie nogi. Dlatego też nazywają ją „Djanka”, bo przypomina swoją sylwetką i śmigłością nóg posąg Djany z Efezu… Druga właściwość „Djanki” – to niezrównane zdolności… opaleniowe. Gdy tylko nastaje lato i słonko zsyła na ziemię cieplejsze promienie, „Djanka” opala się natychmiast na najciemniejszy bronz. Inna może całemi dniami siedzieć na plaży, a i tak się nie opali. To też w lecie do przydomka „Djanka” dodają na początku „In”. I wtedy – to już nie „Djanka”, lecz… „Indjanka”. 

(Światowid 1936 nr 1)

„Pani Zofia Gulewicz - kierownik grupy tanecznej i choreograf zespołu „Wilia”. Pan Arseniusz Gulewicz - inżynier hydrotechnik. Przez wiele, wiele lat zawsze razem: za życia, tu w Wilnie i po śmierci, na cmentarzu prawosławnym na Lipówce. Katoliczka i prawosławny. Byli tą szczęśliwą parą, która, mimo upływu czasu, odkrywała nawzajem w sobie pokłady mądrości i uczucia, cieszyła się słońcem, oparciem i ciepłem: własnego domu i ludzkich serc. O takich się mówi: arystokracja ducha. Kroczyli przez życie z myślą, że trzeba mieć zasady, wartości, jakąś wizję świata. Wynieśli to z domów rodzinnych: ona - warszawskiego, on - wileńskiego.

(Halina Jotkiałło, Westalka ”Wilii„, Magazyn Wileński 2004 nr 6)

”szyscy, którzy osobiście poznali panią Zofię, wspominają ją jako osobę pełną życzliwości, dobroci i pokory. Była ona dla tych, których gromadziła wokół siebie i tańca, ostoją i filarem polskości. We wdzięcznej pamięci potomnych jest pani Zofia wzorem wysokiej kultury polskiej i wielkiego patriotyzmu.

(Teresa Worobiej, Lata poświęcone scenie i tańcom, Tygodnik Wileńszczyzny 2004 nr 21)