Schlechter Emanuel
Emanuel Schlechter
autor tekstów piosenek, scenarzysta, kompozytor
Jakub Schlechter, Adela Begeleiter (Brecher)
9 października 1904 roku
11 listopada 1943 roku, Lwów
Emanuel Schlechter mając 16 lat wstąpił do Małopolskich Oddziałów Armii Ochotniczej i w lecie 1920 uczestniczył w obronie Lwowa przed Armią Czerwoną.
W roku 1929 zapisał się na Wydział Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, studiów jednak nie ukończył.
Pierwsze teksty piosenek, jakie ułożył Schlechter jeszcze jako student, śpiewane były (do muzyki Leona Boruńskiego) w 1930 roku w rewii Parada gwiazd w teatrze Morskie Oko (nagrane dla wytwórni Syrena Rekord przez Kazimierza Krukowskiego). W 1931 roku Schlechter wraz z Alfredem Schützem założyli we Lwowie studencki teatrzyk Złoty pieprzyk. W jednym z jego pierwszych przedstawień (zatytułowanym Co słychać w wielkim świecie) wykonywana była piosenka Żołnierska brać, która była pierwszym sukcesem Schlechtera jako autora. Utwór nagrany został przez Chór Eryana i zespół rewelersów Wesoła Piątka i zdobył sporą popularność. Schlechter udzielał się także jako wykonawca, śpiewając w lwowskich kawiarniach Muza i Roma (na fortepianie akompaniował mu Juliusz Gabel). W tym czasie współpracował też jako dziennikarz z lwowską prasą.
Po przeprowadzce w roku 1932 (lub 1933) do Warszawy związał się z branżą filmową. Pracował dla teatru Rex pisząc piosenki, skecze, scenariusze i monologi satyryczne. W latach 1933–1935 nagrywał płyty jako wokalista i gitarzysta. Nagrywał z orkiestrami firmowymi wytwórni Columbia i Odeon (był kierownikiem literackim obu wytwórni). Od 1934 roku współpracował z teatrami: La Bohème, Cyganeria, Stara Banda, a od 1935 roku m.in. z Cyrulikiem Warszawskim i Małym Qui Pro Quo. Był też działaczem ZAiKS-u.
Po wybuchu wojny powrócił do Lwowa. Pod okupacją sowiecką zaangażował się do Lwowskiego Państwowego Teatru Miniatury, lecz odmówił przyjęcia paszportu sowieckiego. Po zajęciu miasta przez Niemców przebywał w utworzonym jesienią 1941 getcie, potem w obozie koncentracyjnym przy ul. Janowskiej, gdzie zginął wraz z żoną i synem. W jedynym dokumencie podającym dzienną datę śmierci, napisanym w latach czterdziestych przez prawdopodobnie kuzynkę na potrzeby ZAiKS-u podano, że został zamordowany 11 listopada 1943 roku.
Używał pseudonimów: Eman Schlechter, Olgierd Lech.
