Bruczówna Halina
Halina Bruczówna
Helena Bronisława Brucz
aktorka, śpiewaczka
Juliusz Ostoja-Zagórski (1915 – do jego śmierci 23 czerwca 1919 roku); Eddy Brown (1921 – rozwód ok. 1924); Wiktor Bniński
17 lipca 1893 roku, Warszawa
3 października 1937 roku, Nowy Jork (USA)
Bruczówna uczyła się aktorstwa w Klasie Dramatycznej przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym, a śpiewu u Stanisławy Dobrowolskiej. Debiutowała w sezonie 1913/1914 w teatrze Nowoczesnym w Warszawie, następnie występowała w 1915–1916 w teatrze Małym, a w 1916–1919 w teatrze Letnim. Występowała przeważnie w komediach, wodewilach i farsach. Największy rozgłos przyniosły jej jednak role filmowe, w których mogła pokazać swe zdolności dramatyczne. Bruczówna, obok Poli Negri i Mii Mary, należała do najważniejszych aktorek wytwórni Sfinks, była jedną z pierwszych w Polsce gwiazd filmowych. Kiedy Pola Negri i Mia Mara zdecydowały się na karierę zagranicą, Bruczówna zaczęła grać w filmach główne.
W 1915 roku wyszła za mąż za walczącego w Legionach Polskich porucznika Juliusza Ostoję-Zagórskiego, z którym miała też walczyć na froncie. Po zakończeniu I wojny światowej w 1919 roku Bruczówna zdecydowała się wyjechać z nim do Stanów Zjednoczonych. Tuż przed wyjazdem Ostoja-Zagórski został wezwany służbowo i zginął podczas zamieszek w Gdańsku 23 czerwca 1919 roku. Bruczówna wyemigrowała sama.
Pierwsze kontakty zawodowe w Nowym Jorku pomógł jej nawiązać Ryszard Ordyński, którego znała jako reżysera z teatru Nowoczesnego. Szybko opanowała język angielski i od 1921 roku występowała w teatrach na Broadwayu jako Halina Bruzovna. Największy sukces odniosła grając główną rolę w musicalu Blossom Time. Prasa pisała o „egzotycznej piękności posiadającej cudowny magnetyzm”, chwalono też jej umiejętności wokalne i aktorskie.
W 1921 roku wyszła za mąż za skrzypka Eddy’ego Browna. W 1922 roku razem z nim odwiedziła Warszawę, żeby zorganizować zespół baletowy, który z jej pomocą występowałby w Ameryce. Projekt nie doszedł do skutku, a bezdzietne małżeństwo zakończyło się rozwodem ok. 1924 roku.
Zamieszkała w Europie, najpierw w Mediolanie, potem w Paryżu. W 1925 roku Bruczówna przyjechała do Warszawy, gdzie występowała w Teatrze Polskim i kabarecie Qui Pro Quo. Mało kto pamiętał ją i występy te nie były bardzo popularne.
Halina wzięła trzeci ślub – z hrabią Wiktorem Bnińskim; para zamieszkała we Francji. Sporadycznie grała też w przedstawieniach polskich w Paryżu i Londynie. W początkach lat 30. skorzystała z zaproszenia Poli Negri i wróciła do Ameryki. Spędziła w Hollywood kilka lat, założyła agencję teatralno-koncertową, organizowała m.in. koncerty Poli Negri.
W Stanach Zjednoczonych Ameryki urządzała koncerty i przedstawienia w środowiskach emigracyjnych, dzięki którym zdobyła około miliona dolarów na rzecz Pożyczki Odrodzenia Polski.
W roku 1936 przyjechała do Polski, by omówić występy polskich zespołów baletowych i teatralnych w Ameryce. Sfinalizowała też kontrakt Antoniny Nowickiej, tancerki baletu warszawskiej opery, z wytwórnią International Pictures Corporation w Hollywood oraz kupiła kopię filmu Panienka z poste restante do dystrybucji w Ameryce. Pogarszający się zły stan zdrowia nie pozwolił już Bruczównie na dalszą realizację tych zamierzeń.
Zmarła na raka piersi.
