Mierzejewski Bolesław
Bolesław Mierzejewski
aktor
7 października 1887 roku, Warszawa
7 października 1980 roku, Katowice
Stare Powązki w Warszawie (kwatera 198-IV-13/14)
Al. Ujazdowskie 18/64 (1923–1924)
Bolesław Mierzejewski pochodził ze zubożałej po 1863 roku rodziny szlacheckiej.
Urodził się w Warszawie w 1887 roku jako syn Stanisława Mierzejewskiego i Marianny z Szarley’ów, wnuk Stanisława Mierzejewskiego i Marianny z Gmurczyńskich, prawnuk Stanisława Walentego Mierzejewskiego i Małgorzaty z Szyjewskich, praprawnuk Zygmunta Mierzejewskiego i Eleonory Gałeckiej, prapraprawnuk Szymona Mierzejewskiego i Ewy zamieszkałych w Mierzejewie Jarnutach. Miejsce pochodzenia linii Bolesława Mierzejewskiego zamieszkałej przez cały XIX wiek w Warszawie udało się ustalić na podstawie aktu zgonu Zygmunta Mierzejewskiego.
Został wydalony z gimnazjum Konopczyńskiego w Warszawie za udział w strajku szkolnym 1905, od grudnia tego roku występował w Warszawskiej Drużynie Dramatycznej. W 1908 wstąpił do Szkoły Aplikacyjnej przy WTR; w okresie nauki brał udział w przedstawieniach teatrów Rozmaitości, Małego, Letniego. Po ukończeniu szkoły, w 1909 został zaangażowany został do teatru Małego. Później grywał w wielu teatrach warszawskich, w rewiach i kabaretach, często wyjeżdżał do innych miast. Był także w zespole teatru Miejskiego w Grodnie (1934/1935), teatru Ziemi Pomorskiej w Toruniu (1935–1937), teatru Nowego w Poznaniu (1936), Teatrów Miejskich we Lwowie (1937/38), teatru Miejskiego w Bydgoszczy (1938/1939), Operetki Poznańskiej (1939). Od roku 1916 zaczął grać w filmie polskim; najsłynniejszą była rola Ordynata Michorowskiego w Trędowatej (1926).
Okupację niemiecką spędził w stolicy, pracował jako kelner. Przynależał do Armii Krajowej i brał udział w powstaniu warszawskim.
Po wojnie, w roku 1946 przeniósł się na stałe do Katowic. Grał i czasem reżyserował w teatrze Śląskim. Występował też jako, głównie jako wykonawca arii operetkowych i piosenek, w radiu i telewizji. Zajmował się też jako konsultant teatrem szkolnym i amatorskim.
W 1970 roku przeszedł na emeryturę, ale do 1976 roku występował w teatrze Śląskim, a do końca życia był zaliczany w poczet członków zespołu. W tym teatrze obchodził wszystkie jubileusze, m.in. siedemdziesiąt lat pracy i 90. urodziny (Pan Geldhab, reż. i rola Majora, 25.09.1976) oraz siedemdziesięciopięciolecie pracy artystycznej (przedstawienie Roku polskiego pory dedykowane jubilatowi, który recytował i śpiewał podczas uroczystości, 15.12.1979 r.).
Jest autorem wspomnień Maraton z Melpomeną (Katowice 1980).
Bolesław Mierzejewski był prawdziwym „człowiekiem instytucją” polskiej kultury – aktorem teatralnym i filmowym, śpiewakiem operetkowym oraz reżyserem. W zbiorowej pamięci zapisał się jako postać niezwykle charyzmatyczna, łącząca przedwojenny szyk z ogromnym talentem dramatycznym.
bibliografia
-
Ród Szeligów z ziemi ciechanowskiej



