Wysocka Stanisława
Stanisława Wysocka
aktorka, reżyserka
Kazimierz Wysocki; Grzegorz Stanisławski
Stanisława Dzięgielewska
7 maja 1877 roku, Warszawa
17 stycznia 1941 roku, Warszawa
cmentarz Rakowicki w Krakowie (kwatera PAS 57-wsch-po prawej Strycharskich)
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1935 roku); Złoty Krzyż Zasługi (23 czerwca 1927 roku); Złoty Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935 roku)
Stanisława Wysocka początkowo występowała w różnych zespołach objazdowych. W latach 1901–1911 była aktorką krakowskiego Teatru Miejskiego. W latach 1913–1914 występowała w Teatrze Polskim w Warszawie.
Po I wojnie światowej, spędzonej w Kijowie, była aktorką warszawskiego teatru Rozmaitości (do 1922 roku). W latach 1923–1925 grała i reżyserowała wTeatrze im. Słowackiego w Krakowie. W sezonie 1926/1927 kierowała Teatrem Miejskim w Lublinie. W latach 1927–1930 jako aktorka i główny reżyser pracowała w Teatrze Polskim w Poznaniu. W sezonie 1931/1932 grała i reżyserowała w teatrach miejskich w Wilnie, w sezonie 1932/1933 kierowała teatrem Miejskim i teatrem Kameralnym w Łodzi. W latach 1934–1939 występowała w teatrach warszawskich, od 1936 roku w Teatrze Narodowym. Ostatni raz wystąpiła na scenie 5 września 1939 roku.
Była wybitnym pedagogiem, m.in. w latach 1921–1923 kierowała Państwową Szkołą Dramatyczną przy Konserwatorium Muzycznym w Warszawie, a od 1934 roku była wykładowcą PIST-u.
Po wybuchu II wojny światowej współpracowała z konspiracyjnym PIST-em i do ostatnich dni życia udzielała lekcji.
Była jedną z wybitniejszych aktorek pierwszej połowy XX wieku, często nazywana była „nową Modrzejewską”. Dzięki swej wszechstronnej działalności zdobyła ogromny autorytet w środowisku teatralnym. Była członkiem zasłużonym ZASP i wielokrotnie była wybierana do jego Rady Artystycznej.
Jej córką była pianistka Janiny Wysockiej-Ochlewskiej.