Kajzerówna Zofia
Zofia Kajzerówna
Zofia Kajzer
aktorka
Tadeusz Kasprzycki
1911 rok, Włocławek
luty 2002 roku, Calgary (Kanada)
Zofia Kajzerówna po dojściu do pełnoletności pracowała jako nauczycielka we Włocławku. Słynęła z urody, więc wzięła udział w wyborach Miss Polonia 1930 reprezentując Włocławek, ale nie znalazła się w konkursowej pierwszej trójce. Nie przeszkodziło jej to wziąć udział w gali finałowej konkursu Miss Polonia 1930, która odbyła się 28 stycznia w stołecznym hotelu Polonia. Tytuł Miss Polonia wywalczyła wtedy Zofia Batycka. Kilka lat później, w 1933 roku, Zofia Kajzerówna (jako jedna z czterech Polek) znalazła się na okładce Chicago Tribune – z uwagi na zorganizowany przez tę gazetę międzynarodowy konkursu piękności z okazji otwarcia Wystawy Światowej w Chicago w 1933 roku.
W 1932 roku zdała egzamin eksternistyczny ZASP. Zadebiutowała w tym samym roku w kabarecie Qui Pro Quo, w którym występowała (od lutego do kwietnia) w spektaklach rewiowych Miłe złego początki i Poczekajcie, poczekajcie. Od 1934 roku należała do zespołu Towarzystwa Krzewienia Kultury Teatralnej. Grała na scenach warszawskich: Teatru Polskiego, Letniego oraz Małego.
Najbardziej intensywny okres jej pracy artystycznej przypadał na lata 1934–1939, kiedy występowała na scenie Teatru Narodowego w Warszawie. W tym samym okresie (w latach 1933–1939) zagrała w wielu filmach fabularnych.
Głośnym echem w międzywojennej Polsce odbił się romans Zofii Kajzerówny z dwadzieścia lat starszym od niej Tadeuszem Kasprzyckim, generałem dywizji Wojska Polskiego, ministrem spraw wojskowych (w latach 1935–1939), kawalerem Orderu Virtuti Militari. Generał poznał aktorkę w połowie lat 30. XX wieku i szaleńczo się w niej zakochał. Rozpoczął się romans. Wkrótce pojawiły się plotki o subwencjonowaniu teatru, w którym grała aktorka, z budżetu Ministerstwa Spraw Wojskowych. Generał wynajął mieszkanie w tej samej kamienicy, gdzie mieszkał z rodziną.
Kilka lat później opinię publiczną wstrząsnęła śmierć żony generała, Marii Jadwigi. Tajemnicą poliszynela było to, że popełniła samobójstwo z powodu romansu męża – 12 maja 1939 roku, po wizycie u Kajzerówny w przededniu sprawy rozwodowej, wyskoczyła z okna klatki schodowej w kamienicy. Maria Jadwiga Kasprzycka marła w karetce pogotowia w drodze do Instytutu Chirurgii Urazowej.
W tym czasie na deskach Teatru Narodowego wystawiano komedię Popielaty welon Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, w której Kajzerówna grała rolę bezdomnego dziewczęcia, które nie potrafi walczyć o serce ukochanego mężczyzny. W dniu, w którym publiczność dowiedziała się o tragicznych okolicznościach śmierci Kasprzyckiej, wychodząca na scenę Zofia Kajzerówna została przywitana gwizdami i tupaniem. Przedstawienie zostało przerwane, a sztukę wkrótce zdjęto z afisza.
Nie przeszkodziło to trwałości związku aktorki z generałem, który wkrótce został usankcjonowany małżeństwem. Para stanęła na ślubnym kobiercu mimo wyraźnego sprzeciwu marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego. Wcześniej, chcąc usunąć się z oczu plotkarzom, generał Kasprzycki wykupił grunty w Kościelisku i w 1938 roku razem z siostrą Zofią i Tadeuszem Katelbachem zaczął budować hotel Salamandra (zwany nieoficjalnie od nazwiska kochanki generała Kajzerhofem), zaciągając duży kredyt. W chwili wybuchu II wojny światowej budynek był w stanie surowym.
Podczas kampanii wrześniowej generał zaniedbywał swoje obowiązki. Jeszcze we wrześniu wraz z żoną wyjechał do Rumunii, gdzie został internowany. Po kilku latach w 1944 roku małżonkowie wyjechali przez Turcję do Wielkiej Brytanii.
Od 1954 roku Zofia wraz z mężem przebywała na emigracji w Kanadzie, gdzie zmarła w 2002 roku (w Calgary) w wieku 91 lat.