Tajemnica pokoju nr 100

Pikantna farsa składająca się z trzech części: Flirt, Na maskaradzie, W hotelu.

Bella zakochała się w młodym przystojnym Juliuszu i chce wyjść za niego za mąż, lecz jej ojciec sprzeciwia się temu pomysłowi i próbuje ją zeswatać ze swoim starym przyjacielem – Waszłapskim. Wywozi córkę do Warszawy, aby rozdzielić ukochanych. Jednak Juliusz podąża za Bellą i wynajmuje pokój w tym samym hotelu. Bella i Juliusz starają się skompromitować Waszłapskiego. Dochodzi do przebieranek, omyłkowych flirtów, kłótni i bijatyk na poduszki.

On i ona chcą się pobrać, ale o rękę panny Belli ubiega się jeszcze dwóch innych, starszawych konkurentów. Ojciec ziemianin, chcąc uniemożliwić zbyt częste spotkania córki z ukochanym, wywozi dziewczynę ze wsi do Warszawy. Tam, w tytułowym pokoju hotelowym nr 100, rozgrywa się dalsza część akcji z licznymi qui pro quo, przebierankami mężczyzn za kobiety, bijatyką w hotelu i znaczącym mruganiem aktorów do kamery.

streszczenie Jerzego Maśnickiego i Kamila Stepana

Wspomniane przez filmoznawców „mruganie aktorów do kamery” odnosi się do fragmentu, gdy Karol Wojciechowski (wielbiciel Belli), przebrany za kobietę, usuwa jedynkę z numeru 100 – widniejącego na drzwiach pokoju hotelowego – tak by nowy symbol sugerował wejście do toalety. Patrzy wówczas w kamerę, uśmiechając się łobuzersko do widza. 

Halina Starska (Bella)
Aleksander Zelwerowicz (Wiga, wdowiec, ojciec Belli)
Stefan Jaracz (Waszlapski, konkurent)
Karol Wojciechowski (Juliusz, wielbiciel Belli)
Stanisław Jarniński (właściciel ziemski)
pan Wierzyński (żona właściciela ziemskiego)
Ludwik Dybizbański

We wrześniu 2000 prawie kompletna (24 minuty z około 30) kopia filmu z niemieckimi napisami została odnaleziona w Filmmuseum w Amsterdamie przez krakowskich filmoznawców – Jerzego Maśnickiego i Kamila Stepana. Zlokalizowanie kopii poprzedziła kwerenda w archiwum niemieckim, gdzie filmoznawcy natrafili na przedwojenne zapiski cenzorskie pozwalające zorientować się w fabule Tajemnicy pokoju nr 100. Umożliwiło to identyfikację filmu.

Brakującą, pierwszą część filmu, zrekonstruowano na podstawie opisu cenzorów. Zostały wykorzystane fotosy z filmu i zastosowano plansze z opisem sytuacji.

Jest to obecnie, obok Pruskiej kultury i Meira Ezosoficza, jeden z najstarszych zachowanych polskich filmów fabularnych.

Sponsorem sprowadzenia filmu do Polski i rekonstrukcji kopii był bank ING Nationale-Nederlanden Polska S.A. Rekonstrukcji podjęło się Studio Filmowe Śmietanka i Syn / Digital Lab.