Dybizbański Ludwik

Ludwik Dybizbański w latach 1899–1906 pracował jako aktor w Teatrze Polskim w Poznaniu. W kolejnych latach grał w teatrze wileńskim Bolesława i Nuny Szczurkiewiczów (1906–1913) i w Teatrze Polskim w Warszawie (1913–1915)

Dybizbański podczas I wojny światowej uczestniczył w przedstawieniach polskich w Rosji. Występował w Teatrze Polskim w Moskwie (1915–1916) i w zespole Wincentego Rapackiego w Kijowie (1917). 

Po powrocie do Polski prowadził własny zespół objazdowy na Pomorzu i w Wielkopolsce (1918–1919), z którym w 1920 roku osiadł w Bydgoszczy, przekształcając go w teatr stały. Odtąd jako Miejski Teatr Polski rozpoczął drugi etap swej działalności kontynuując polską linię programową. Skazany na finansową samowystarczalność musiał się liczyć z publicznością, która szukała w nim głównie rozrywki. Stąd na afiszach z czasem znalazły się lżejsze spektakle, krotochwile i komedie. W obliczu trudności finansowych i braku przychylności ze strony Rady Miejskiej, zmuszony był zrezygnować ze stanowiska dyrektora Teatru w Bydgoszczy.

W latach 1921–1922 był kierownikiem artystycznym Teatru Polskiego w Poznaniu. W 1926 roku powrócił do Bydgoszczy, gdyż Rada Miejska na tajnym posiedzeniu postanowiła oddać mu Teatr Miejski na sezon 1926/1927 w dzierżawę. Pragnął kontynuować podjętą misję narodową i wychowawczą, lecz przymuszony koniecznością finansową wprowadził operetkę jako stałą pozycję repertuarową. Poza tym zabiegał z powodzeniem o gościnne występy znanych artystów dramatu i operetki (Antoni Fertner, Jadwiga Fontanówna, Jadwiga Smosarska, Józef Węgrzyn). W maju 1927 roku bydgoska Rada Miejska powzięła decyzję o przedłużeniu z nim kontraktu na 3 lata. 

W trakcie przygotowań do nowego sezonu zachorował.

Ludwik Dybizbański 21 października 1909 roku w kościele Bernardynów w Wilnie ożenił się z aktorką Antoniną Józefą Podgórską (1879–1953). Małżeństwo było bezdzietne.

Grywał role charakterystyczne.

1914 TAJEMNICA POKOJU NR 100