Umińska Stanisława
Stanisława Umińska
Antoni Umiński, Waleria
17 listopada 1901 roku, Warszawa
25 grudnia 1977 roku, Gaj-Fiszor k. Niegowa
Mazowiecka 16 (1923-24)
W latach 1917–1919 uczyła się na Kursach Wokalno-Dramatycznych H.J. Hryniewieckiej. Już podczas szkolnych popisów zdobyła uznanie.
Zaczęła występować w teatrach warszawskich, m.in. w Teatrze Polskim i Małym, a sukcesy, jakie zaczęła odnosić sprawiły, że zaczęto ją wymieniać wśród najzdolniejszych aktorek młodego pokolenia. Do legendy polskiego teatru przeszedł m.in. jej Puk w Śnie nocy letniej. Ostatnią rolą Umińskiej była Berta w Świerszczu za kominem (premiera 23 kwietnia 1924 roku), była to kreacja wybitna.
W lipcu 1924 roku zastrzeliła w szpitalu w Paryżu swego narzeczonego Jana Żyznowskiego, malarza, powieściopisarza i krytyka, który umierał na raka wątroby. Proces przed sądem francuskim doprowadził lutym 1925 roku do jej uniewinnienia. Uznano, że dokonała aktu miłosierdzia wobec cierpiącego ukochanego.
Po powrocie do Polski porzuciła teatr i zaczęła pracować w szpitalach. Wstąpiła do zgromadzenia sióstr benedyktynek samarytanek, przyjęła imię Benigna i w 1936 roku złożyła śluby wieczyste.
W 1942 roku została przełożoną zakładu dla wykolejonych dziewcząt w Henrykowie pod Warszawą. Zwróciła się wtedy do Leona Schillera prosząc go o pomoc w przygotowaniu jasełek z wychowankami zakładu. Schiller wyreżyserował w Henrykowie Pastorałkę, Gody weselne, Wielkanoc.
W ostatnich latach życia przebywała w Fiszorze koło Niegowa w domu sióstr samarytanek dla dzieci niepełnosprawnych.
Artykuły powiązane