Domański Henryk

Henryk Domański był subiektem w sklepie z wyrobami rymarskimi. Dorabiał sobie grą na harmonijce ustnej. Do warszawskiego kabaretu artystyczno-literackiego Momus zaangażował go Arnold Szyfman. Debiutował tu anonimowo w roku 1909, anonsowany jako „Antek z Powiśla”. Następnie występował w kabarecie Chochlik, a później znów w Momusie.

Podczas I wojny światowej dostał się do niewoli niemieckiej.

Po zakończeniu wojny wrócił do Warszawy. Od roku 1919 występował w kabaretach Argus i Czarny Kot. Przez cały okres międzywojenny występował w na wielu scenach warszawskich, w rewiach, kabaretach, a także w kinach, w tzw. nadprogramach. Bardzo często wyjeżdżał z grupą artystów estradowych na występy do innych miast, np. wielokrotnie na Górny Śląsk.

W latach 1923–1925 był na tournée artystycznym w USA. Po powrocie dalej grał w stolicy, m.in. w rewii Henio Domański przyjechał!.

Podczas II wojny światowej mieszkał w Warszawie. Podczas powstania warszawskiego na Starówce występował z koncertami w schronach i szpitalach powstańczych, później był w obozie w Oranienburgu.

Po zakończeniu wojny znalazł się w Szwecji, gdzie zorganizował półamatorski teatr i wystawił Krakowskie wesele.

W roku 1946 powrócił do Polski. Występował do połowy lat sześćdziesiątych. Ostatnie lata życia spędził w warszawskim Domu Rencisty, gdzie występował jeszcze w organizowanych tam koncertach.

Był świetnym aktorem charakterystycznym i wirtuozem gry na harmonijce ustnej, ulubieńcem publiczności warszawskiej. Wniósł na estradę prawdziwy, niestylizowany folklor przedmieść i stworzył typ warszawskiego „andrusa”.

1939 O CZYM SIĘ NIE MÓWI... (piosenkarz w kabarecie Orfeum)