Székely Stefan

Stefan Székely  (Steve Sekely) był węgierskim reżyserem filmowym pochodzenia żydowskiego. Urodzony jako István Székely, znany był pod wieloma nazwiskami, ze względu na zmieniający się status zawodowy i imigracyjny. Reżyserował filmy w języku węgierskim, niemieckim i angielskim.

Stefan Székely pracował jako dziennikarz prasowy w Niemczech. Wrócił na Węgry na początku lat 30. XX wieku i wyreżyserował jeden z najsłynniejszych klasycznych filmów węgierskich, wielokrotnie wznawianą komedię Hyppolit, a lakáj (1931).

Sekely opuścił przedwojenne Węgry, uciekając przed narastającym faszyzmem i prawami ograniczającymi prawa i możliwości zawodowe Żydów.

Przez większość swojej późniejszej kariery pracował w Hollywood, reżyserując głównie filmy klasy B i pierwsze odcinki seriali telewizyjnych. W marcu 1940 roku Sekely stał się, jak to określił magazyn Movie and Radio Guide „pierwszym reżyserem filmowym, który wkroczył na rynek telewizyjny”, gdy podpisał kontrakt z eksperymentalną stacją W6XAO w Los Angeles na wyreżyserowanie dwóch godzinnych sztuk, określanych jako najbardziej ambitne przedsięwzięcie, jakiego do tej pory podjęła się telewizja zachodniego wybrzeża. Tylko jedna z tych produkcji została zrealizowana przez Sekely’ego, The Ides of March Wilfrieda Pettita, wyemitowana 28 marca 1940 roku.

Choć wyreżyserował swój najbardziej znany anglojęzyczny film, kultowy thriller science fiction Dzień triffidów w Wielkiej Brytanii, powrócił na Węgry, aby wyreżyserować swój ostatni film, Dziewczyna, która lubiła fioletowe kwiaty, który ukazał się w 1973 roku.

1929 KULT CIAŁA (scenariusz, kierownictwo produkcji)

Reżyserem był wysoki, dystyngowany Węgier Steve Sekely, pierwszy reżyser filmowy, który wszedł na rynek telewizyjny. Były to Idy marcowe Wilfreda Pettit, będące psychologicznym studium Johna Wilkesa Bootha z okresu tuż przed fatalną nocą, kiedy strzelił w plecy Abrahamowi Lincolnowi. Shirley Thomas i John Barkley grali główne role Bootha i jego żony. Na planie skupiono się na trzech kamerach obsługiwanych przez związkowych operatorów. Nagrywali akcję bez taśmy filmowej – wszystko odbywało się za pomocą impulsów elektrycznych.

Hopper, Hedda, Hollywood Heddy Hopper, „Los Angeles Times” 1940, s. C3 (14 kwietnia)