Szczepański Feliks

Feliks Szczepański ukończył szkołę średnią i konserwatorium w Warszawie, prywatnie uczył się też śpiewu.

W 1920 roku brał udział jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej.

W 1923 roku został zaan­gażowany do Teatru Wielkiego w Warszawie, gdzie od około 1926 roku do 1936 roku był solistą, odtwórcą niewielkich partii tenorowych w operach i operetkach. W 1936 roku występował w Wielkiej Operetce na Karowej, a w pierwszej połowie 1937 roku w Cyruliku Warszawskim. W  sezonie 1937/1938 w Teatrze Wielkim w Poznaniu, a w 1938/1939 znów w Teatrze Wielkim w Warszawie (głównie w przedstawieniach ope­retkowych).

W okresie okupacji niemieckiej występował w jawnych teatrach w Warszawie: Variete, Kometa, Hollywood, Figaro, Maska, Nowości, Niebieski Mo­tyl i Teatrze Miasta Warszawy, a także gościnnie w jawnym teatrze Powszechnym w Krakowie.

Po wojnie na scenę powrócił w 1947 roku. Do 1949 roku należał do Objaz­dowego Teatru Miniatur w Krakowie, a następnie wrócił na scenę w War­szawie, gdzie grał w teatrach: Nowym (1949), Teatrze Naro­dowym (1950), Syrenie (1950–1952), Nowym (1952–1955), Operetce (1955–1961). Potem uczestniczył zapewne w różnych imprezach, np. w kwietniu i maju 1971 roku brał udział w objeździe zespołu Mieczysławy Ćwiklińskiej ze spektaklem Drzewa umierają stojąc w Stanach Zjed­noczonych i Kanadzie.

Mimo początków operowych, prawdziwe sukcesy odnosił w operetkach i przede wszystkim wodewi­lach. Po wojnie zdobył uznanie krytyki zarówno w dużych rolach, jak i w epizodach. Pisała B. So­wińska: „ten rasowy artysta operetki śpiewa, tańczy i gra ze swobodą, wdziękiem i gracją”. Drugą cechą, obok często podkreślanej, renomowanej „starej kla­sy” jego aktorstwa, był komizm: „Jakaż siła komi­czna tkwi w tym aktorze, ile ten aptekarz ma w sobie iście akrobatycznej, ekwilibrystycznej werwy” (J. Fruhling o roli Gustawa w „Fajerwerku”).

bibliografia

• internetowa Encyklopedia Teatru Polskiego