Adam Brodzisz (Andrzej, wynalazca)
Maria Dąbrowska (Malinowska)
Maryla Woyno (Wanda)
Andrzej Nałęcz (Janek)
Władysław Szczawiński (Nowak)
Michał Halicz (Bonar)
Józef Redo (listonosz)
W 1931 w swoim podparyskim studiu wytwórnia Paramount zrealizowała według jednego scenariusza kilka filmów w różnych językach, przeznaczonych na rynki europejskie. W tym samym czasie i w tej samej scenografii nakręcono wersje: francuską (Magie moderne), włoską (Televisione), holenderską (De sensatie der toekomst), szwedzką (Trådlöst och kärleksfullt), czeską (Svet bez hranic), rumuńską (Televiziune) i polską.
Scenariusz Świata bez granic ma wszelkie cechy młodzieńczej twórczości literackiej: jest to mieszanina naiwnej fantazji „naukowej” (wynalazek aparatu do zdjęć na odległość) i nie mniej naiwnego „romansu” pomiędzy młodym wynalazcą (Adam Brodzisz) i córką właścicielki domu. Jedyne momenty kinowe w Świecie bez granic polegają na wkładkach widoków i scen egzotycznych oraz fragmentów rewii kabaretowej w polu widzenia aparatu telewizyjnego.
Reszta jest reprodukcją teatru i to teatru dość prymitywnego. Artyści, skrępowani mikrofonem, recytują swoje role starannie, zwracając główną uwagę na to, aby ich dobrze słyszano.
Właściwym reżyserem nie jest p. Ordyński, lecz bezimienny „mixer” (kontroler dźwięków).
Obsada filmu jest równie wadliwa, jak scenariusz i wykonanie. Adam Brodzisz, który jest par excellence bohaterskim amantem, odtwarza rolę uczonego, którego ratuje od ruiny dzielna dziewczyna. Redo i Szczawiński, śpiewacy operetkowi wysokiej klasy, ukazują się w rolach groteskowych listonosza i kapitalisty. Jedynie Maria Dąbrowska jest na miejscu w roli starej sekutnicy.
„Kurier Warszawski” 1931 nr 194
