Starża Aleksander

Pochodził z rodziny ziemiańskiej pieczętującej się herbem Topór, który inaczej nazywano Starża, stąd też jego artystyczny pseudonim „Aleksander Starża”. Kiedy Aleksander był dzieckiem zmarł jego ojciec, a matka wyszła powtórnie za mąż za publicystę, literata i urzędnika ministerialnego Bolesława Koreywę. Po wybuchu rewolucji bolszewickiej Aleksander przedostał się z matką i ojczymem do Warszawy, po czym w listopadzie 1919 r. rodzina przeniosła się do Poznania.

Aleksander uczęszczał do IV Szkoły Wydziałowej przy ul. Berwińskiego 2/4 na Łazarzu, którą ukończył najprawdopodobniej w 1926 r. We wrześniu 1926 roku wyjechał do Warszawy, gdzie uczył się tajników aktorstwa w Instytucie Filmowym Wiktora Biegańskiego. Wkrótce trafił na plan filmu Leonarda Buczkowskiego Szaleńcy.

Jesienią 1929 r. odbywał służbę wojskową w 15 Pułku Ułanów Poznańskich, następnie w latach 1930-1932 przebywał w Warszawie, po czym w 1932 r. zaczął pracować jako urzędnik w poznańskim Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. 10 lutego 1932 r. otrzymał polskie obywatelstwo, wcześniej był bowiem formalnie obywatelem rosyjskim.

Wybuch II wojny światowej zastał Aleksandra Okołowa w Poznaniu. 15 grudnia 1939 r. trafił do obozu przesiedleńczego na Głównej (Lager Glowna), a po kilku miesiącach znalazł się w Warszawie, gdzie wstąpił w szeregi ZWZ-AK i przyjął pseudonim konspiracyjny „Marek”. W czasie Powstania Warszawskiego walczył jako strzelec w plutonie 1138 3. kompanii w III Zgrupowaniu Konrad Rejonu 1 Obwodu Śródmieście AK. Według informacji Muzeum Powstania Warszawskiego miał zginąć w czasie walk na Powiślu 3 sierpnia 1944 r., lecz okazuje się, że informacja ta jest nieprawdziwa.(za: Marek Teler)

1928 SZALEŃCY (Kazik, syn Łoniewskiego)