Starża Aleksander

Aleksander Starża pochodził z rodziny ziemiańskiej pieczętującej się herbem Topór, który inaczej nazywano Starża, stąd też jego artystyczny pseudonim „Aleksander Starża”. Kiedy Aleksander był dzieckiem, zmarł jego ojciec, a matka wyszła powtórnie za mąż za publicystę, literata i urzędnika ministerialnego Bolesława Koreywę. Po wybuchu rewolucji bolszewickiej Aleksander przedostał się z matką i ojczymem do Warszawy, po czym w listopadzie 1919 roku rodzina przeniosła się do Poznania.

Aleksander uczęszczał do IV Szkoły Wydziałowej przy ul. Berwińskiego 2/4 na Łazarzu, którą ukończył najprawdopodobniej w 1926 roku. We wrześniu 1926 roku wyjechał do Warszawy, gdzie uczył się tajników aktorstwa w Instytucie Filmowym Wiktora Biegańskiego. Wkrótce trafił na plan filmu Leonarda Buczkowskiego Szaleńcy.

Film Szaleńcy spotkał się z pozytywnymi recenzjami ze strony dziennikarzy. Powszechnie pisano o Aleksandrze jako dobrze zapowiadającym się aktorze, a na łamach „Kuriera Warszawskiego” odnotowano, że „wzruszył widownię do łez”. Młody aktor, który na czas zdjęć plenerowych zamieszkał u matki i ojczyma w Poznaniu, kilka dni po premierze filmu przybył do Warszawy. Zapewne liczył na kolejne propozycje filmowe, lecz te nie nadeszły i już w lutym 1929 roku wrócił do Poznania. Jesienią 1929 roku odbywał służbę wojskową w 15 Pułku Ułanów Poznańskich, następnie w latach 1930–1932 przebywał w Warszawie, po czym w 1932 roku zaczął pracować jako urzędnik w poznańskim Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych.

10 lutego 1932 roku otrzymał polskie obywatelstwo, wcześniej był bowiem formalnie obywatelem rosyjskim.

Wybuch II wojny światowej zastał Aleksandra Okołowa w Poznaniu. 15 grudnia 1939 r. trafił do obozu przesiedleńczego na Głównej (Lager Glowna), a po kilku miesiącach znalazł się w Warszawie, gdzie wstąpił w szeregi ZWZ-AK i przyjął pseudonim konspiracyjny „Marek”. W czasie powstania warszawskiego walczył jako strzelec w plutonie 1138 3. kompanii w III Zgrupowaniu Konrad Rejonu 1 Obwodu Śródmieście AK.

Według informacji Muzeum Powstania Warszawskiego miał zginąć w czasie walk na Powiślu 3 sierpnia 1944 roku, lecz okazuje się, że informacja ta jest nieprawdziwa. Aleksander Okołów zmarł 28 kwietnia 1986 roku w Poznaniu i został pochowany 6 maja 1986 roku na poznańskim cmentarzu Junikowo w grobie swojej matki Wandy Koreywo (primo voto Okołów).

1928 SZALEŃCY (Kazik, syn Łoniewskiego)