Niwińska Zofia
Zofia Niwińska
aktorka, tancerka
Jerzy Pichelski (12 listopada 1935 roku – rozwód zimą 1943/1944); Władysław Krzemiński
15 maja 1909 roku, Mińsk Mazowiecki
15 stycznia 1994 roku, Kraków
Cmentarz Salwatorski w Krakowie (sektor SC11-13-4)
Złota Odznaka „Za Pracę Społeczną dla Miasta Krakowa” (1965)
Karierę sceniczną rozpoczęła w 1920 roku jako tancerka, występując na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie oraz w warszawskim kabarecie Czarny Kot. Wskutek choroby płuc zrezygnowała z tańca, poświęcając się aktorstwu. W 1927 roku ukończyła Oddział Dramatyczny przy Konserwatorium Muzycznym w Warszawie. W okresie przedwojennym występowała m.in. w teatrze Miejskim w Bydgoszczy (1927–1929), teatrze Na Pohulance w Wilnie (1929–1931), Teatrze Polskim w Poznaniu (1931–1933) oraz w warszawskich teatrach Towarzystwa Krzewienia Kultury Teatralnej (1933–1939). W 1935 roku zadebiutowała w produkcji filmowej.
Lata II wojny światowej spędziła w stolicy, pracując jako kelnerka w kawiarni U Aktorek, a od 1941 roku – występując w teatrach jawnych. Po zakończeniu walk, w latach 1945–1947 występowała w teatrze Śląskim w Katowicach. Następnie przeniosła się do Krakowa, gdzie najdłużej była związana z zespołem Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej (1947–1984). Występowała również na deskach Teatru im. Juliusza Słowackiego (1947–1954) oraz na innych scenach krakowskich. Była prezesem oraz zasłużonym członkiem oddziału ZASP w Krakowie.
Wystąpiła w siedemnastu spektaklach Teatru Telewizji (1969–1989) oraz dwunastu audycjach Teatru Polskiego Radia (1955–1988). W 1967 roku otrzymała nagrodę Miejskiej Rady Narodowej w Krakowie za wybitne osiągnięcia aktorskie oraz za wieloletnie upowszechnianie sztuki teatralnej.
Siostra aktora Jana Niwińskiego.
Artykuły powiązane
