Łuskino Leon

Ojciec Leona był pułkownikiem Armii Imperium Rosyjskiego, jednak w domu rodzinnym kultywowano polskie tradycje patriotyczne. Był najstarszy z rodzeństwa. W czasie pięcioletniej nauki w Męskim Gimnazjum Rządowym w Kielcach Leon angażował się w działalność niepodległościową.

W 1889 roku Łuskino wstąpił do służby w armii carskiej. W 1892 roku ukończył szkołę oficerską w Odessie otrzymując stopień podporucznika, po czym w randze sztabs-kapitana brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej, podczas której został ranny. Okres rekonwalescencji spędził w Zakopanem, gdzie nawiązał kontakt z tamtejszym środowiskiem artystycznym, m.in. z Kazimierzem Przerwą-Tetmajerem i Janem Kasprowiczem. Podczas I wojny światowej dowodził  zapasowym pułkiem piechoty jako pułkownik. Z armii carskiej wystąpił w grudniu 1917 roku. Od kwietnia 1918 pełnił funkcję referenta do spraw wojskowych przedstawicielstwa polskiego w Piotrogrodzie. gdy chciał wrócić do Polski Rosjanie pojmali go i uwięzili aż do roku 1920. Jako zakładnik opuścił on więzienie i w przebraniu przedostał się do kraju.

Po przeniesieniu w stan spoczynku w 1927 roku Leon Łuskino zamieszkał w Warszawie, gdzie rozpoczął pracę w służbie cywilnej najpierw jako redaktor pisma zatytułowanego „Gospodarz Polski”, a potem na stanowisku kierownika Centralnego Biura Filmowego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, gdzie kierował komórką cenzury filmowej. 

Gdy rozpoczęła się II wojna światowa 67-letni Łuskino mieszkał w stolicy. Tuż przed wybuchem powstania warszawskiego przeprowadził się z żoną do zaprzyjaźnionej rodziny w Koluszkach. W 1946 roku Łuskinowie powrócili do stolicy i zamieszkali w bloku oficerskim na warszawskim Czerniakowie. Małżonkowie nie mieli dzieci. Dwa lata później Leon Łuskano został potrącony przez lokomotywę, gdyż miał poważne problemy ze słuchem i nie zauważył nadjeżdżającej kolejki. Zmarł tego samego dnia w szpitalu.

Pisał i występował pod pseudonimem El-Eł. Prawdopodobnie to on był autorem piosenki Szara piechota. Pisał także wiersze i teksty piosenek m.in. dla Hanki Ordonówny i Zofii Terné. Sam także śpiewał w Qui Pro Quo. 

Artykuły powiązane

• O prawa do filmu
• C.B.F. – Centralne Biuro Filmowe

aktor

1929 MOCNY CZŁOWIEK (mężczyzna na widowni)

inne funkcje

1930 REWIA HOLLYWOODU (opracowanie literackie)

Zawsze podziwiam łatwość z jaką tych kilka osób, na których wspiera się Qui pro Quo, znajduje w sobie werwę i pomysły, by w tak krótkich stosunkowo odstępach stwarzać od A do Z wciąż nowe programy, które nawet wtedy kiedy są machane od ręki, dają tyle szczerej wesołości. Tym razem przybył i w sukurs w osobie p. El-Eł, który to pseudonim kryje osobistość znaną w szerokich kołach towarzyskich naszego miasta, a zarazem utalentowanego płodnego piosenkarza. Jego piosenki żołnierskie, przyrządzone z wielkim smakiem na sposób niebieskoptaszęcy, budziły szczerą radość.

Tadeusz Boy-Żeleński