Karewicz Andrzej
Andrzej Karewicz
Zbigniew Drzymuchowski
oficer, aktor
Ewa Joanna Maria z domu Mikolasch
Mieczysław Drzymuchowski, Amelia z Wróblewskich
2 kwietnia 1893 roku, Tarnopol
1969 rok, Nowy Sącz
Lwów, ul. Zyblikiewicza 27 (1908–1912); Nowy Sącz, ul. Królowej Jadwigi (po wojnie)
Krzyż Walecznych; Signum Laudis Srebrny Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej; Signum Laudis Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej; Krzyż Wojskowy Karola
Andrzej Karewicz jako kilkuletni chłopiec zamieszkał z rodzicami w Jaśle, gdzie ukończył pięć lat gimnazjum, a następne pięć lat uczył się w szkole kadeckiej we Lwowie. Podczas nauki opanował cztery języki: niemiecki, angielski, francuski i węgierski.
Był zawodowym oficerem Cesarsko-Królewskiej Armii w Węgierskim Pułku Piechoty nr 85 od 1 sierpnia 1913 roku. Na stopień chorążego został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1913, a porucznika ze starszeństwem z 1 września 1915 w korpusie oficerów piechoty. W jednym z wywiadów wspominał, że do wojny był adiutantem księżniczki Augusty, wnuczki Franciszka Józefa na dworze cesarza.
W latach 1914–1915 walczył na frontach rosyjskim, serbskim i czarnogórskim jako dowódca plutonu, kompanii i batalionu. Między 1915 a 1917 roku walczył na froncie włoskim jako dowódca kompanii i batalionu. Jego prośbę do Ministerstwa Wojny o przeniesienie do polskich Legionów zignorowano i do 1918 roku walczył w C.K. Armii.
W drugiej połowie 1918 roku Karewicz dochodził do zdrowia w sanatorium w Zakopanem i w domu we Lwowie po problemach z płucami.
W tym czasie ożenił się z Ewą Joanną Marią Mikolasch, córką fotografika. 4 grudnia 1919 roku urodziła im się córka Barbara.
W listopadzie 1918 roku brał udział w walkach o Lwów. Służył w 38 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich.
Andrzej Karewicz znów został skierowany na leczenie do Zakopanego, ponieważ podczas walk nabawił się zapalenia płuc.
W czerwcu 1921 roku był przydzielony do Szpitala Okręgowego Lwów. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 200 lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został przeniesiony do 24 Pułku Piechoty w Łucku na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy I batalionu. 1 grudnia 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 41. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został przesunięty na stanowisko dowódcy III batalionu.
Choć Karewicz kontynuował swoją karierę w wojsku, jego zapał znacznie osłabł. Jego dowódca z tego okresu wydał o nim następująca opinię: „Oficer o małym poczuciu obowiązku i średniej pilności. Mało pracuje nad sobą. Taktycznie dobrze uzdolniony. Przy większej ambicji mógłby osiągnąć bardzo dobre wyniki. Fizycznie mało wytrzymały, nadaje się do pracy kancelaryjnej. Jako dowódca batalionu dostateczny”.
W listopadzie 1927 roku został przeniesiony do 26 Pułku Piechoty we Lwowie na stanowisko kwatermistrza. W kwietniu 1928 roku został przesunięty na stanowisko oficera sztabowego pułku. W marcu 1929 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu nr VI, a z dniem 31 maja tego roku przeniesiony w stan spoczynku.
Jego rezygnacja ze służby prawdopodobnie była wymuszona skandalem, na jaki rozegrał się w Łucku za sprawą Karewicza. Otóż uwiódł on i porwał młodą mężatkę, żonę urzędnika Banku Rolnego.
W 1934 roku, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
Po zakończeniu służby wojskowej Karewicz postanowił podbić świat filmowy. Już w 1928 roku wystąpił w epizodycznej roli w filmie Komendant. Prawdopodobnie tę rolę dostał dzięki protekcji Leona Bruna, redaktora naczelnego tygodnika „Kino dla Wszystkich”. do którego Karewicz wysłał list.
W 1929 roku Karewicz dostał swoją pierwszą poważną rolę w filmie Pierwsza miłość Kościuszki, gdzie doznał kilku poważnych wypadków. Ale nie zniechęciło to go do dalszych prób i zaczął występować w kolejnych produkcjach. Był chwalony za prezentację, spokój i grę aktorską.
W 1931 roku został zatrudniony do filmu Puszcza, w którym debiutowała, jeszcze wtedy czarnowłosa, Ina Benita. Film miał kiepskie recenzje, a aktorom zarzucano drewnianą grę. Kariera Karewicza zaczęła blednąć zanim zaczęła świecić. Przestał dostawać role. Zagrał jedynie epizod w 1935 roku w filmie Manewry miłosne.
Pod koniec 1937 roku Karewicz stał się bohaterem kolejnego skandalu. Był przystojnym mężczyzną i dostawał szereg listów miłosnych od wielbicielek. Pewnego dnia przyszły do niego dwie nastoletnie dziewczyny z prośbą o autograf. Jednej ofiarował go na zdjęciu, ale drugą zaprosił na godzinę 20 dnia następnego, pod pretekstem braku zdjęć. Dziewczynka przyszła punktualnie, ale mieszkanie Karewicza opuściła dopiero o godzinie 23.
Dzień po tym wydarzeniu matka dziewczynki złożyła zawiadomienie do prokuratury. Karewicz został aresztowany w lutym, ale sprawa wyszła na jaw dopiero w grudniu 1937 roku. Podczas śledztwa znaleziono u aktora kompromitujące materiały pornograficzne. Okazało się też, że dziewczynka spodziewa się jego dziecka.
17 stycznia 1938 Sąd Okręgowy w Warszawie skazał go na karę pięciu lat pozbawienia wolności za zgwałcenie pensjonarki. Za ten czyn został w 1939 roku wydalony z korpusu oficerskiego. Karewicz próbował się odwoływać od wyroku sądowego, ale wyrok w II instancji został podtrzymany.
Trzeba dodać, że w latach trzydziestych Karewicz ponownie został ojcem. Uznał syna Zbigniewa i dał mu swoje nazwisko.
Po wybuchu II wojny światowej Drzymuchowski zbiegł z więzienia, za co był poszukiwany przez władze niemieckie. Po wojnie osiadł w Nowym Sączu, gdzie mieszkała jego żona i córka. Żona wybaczyła mu liczne zdrady i zamieszkali razem.
Zmarł w wieku 76 lat.
bibliografia
- Amanci II Rzeczpospolitej Marek Teler