TWÓRCY FILMOWI

Jarocki Stanisław

Jarocki Stanisław
IMIĘ I NAZWISKO:
Stanisław Jarocki
ZAWÓD:
malarz, scenograf, kostiumolog
MAŁŻONEK/MAŁŻONKA:
Stefania Niemczakowska (ślub w 1911 roku)
RODZICE:
Teofil Jarocki, Sabina z domu Ostrowska
DATA I MIEJSCE URODZIN:
10 listopada 1887 roku, Lwów
DATA I MIEJSCE ŚMIERCI:
8 października 1966 roku, Puszczykówko k. Poznania

Stanisław Jarocki po ukończeniu 6 klas gimnazjum uzupełniał swoje wykształcenie studiując we Lwowie w Państwowej Szkole Przemysłu i Malarstwa Dekoracyjnego pod kierunkiem J. Bałły, W. Krycińskiego, S. Reychana i W. Rybkowskiego. W 1908 roku wyjechał dalej studiować we Francji, Włoszech, w Niemczech i Wiedniu. Po powrocie do Lwowa zajął się malarstwem dekoracyjnym i scenografią. Od 1913 współ­pracował z Teatrem Miejskim we Lwowie, gdzie pierwsze prace dekoratorskie wykonywał pod kierownictwem S. Jasieńskiego i F. Wygrzywalskiego. Jako samodzielny scenograf debiutował w 1915 roku. W tymże roku wy­jechał do Odessy i podjął pracę scenografa w miej­scowej operze, następnie był do 1919 roku scenografem w teatrze Dramatycznym N. Sinielnikowa w Charkowie. 

Po powrocie do kraju od 1919 do 1921 pracował w Warszawie jako scenograf. W 1922 wyjechał z Warszawy do Poznania, w którym związał się przede wszystkim z operą, ale pracował także dla Teatru Polskiego oraz od 1929 do 1939 dla teatrów w Łodzi i Warszawie dostarczał swoje projekty.

W czasie II wojny światowej pracował w Spółdzielni Rzemiosło i Sztuka, której był współzałożycielem. W latach 1940–1944 był scenografem Teatru Miasta Warszawy, współpracował z innymi jawnymi teatrzykami: Melodia, Wo­dewil, Jar i z teatrem dziecięcym.

Po wojnie współpracował początkowo w Wydziale Kultury i Sztuki w Szczecinie. Od 1945 roku pracował w teatrach dramatycznych Jeleniej Góry i Poznania. Od roku 1947 był współpracownikiem oper w Poznaniu, Bytomiu i Wrocławiu. Na stałe mieszkał w Puszczykówku, części miasta Puszczykowo, koło Poznania.

Skłonność do uprosz­czonej, architektonicznej scenografii można dostrzec w wielu jego projektach, które w realizacji ulegały jednak znacznym przekształceniom. W okresie powojennym do projektowanych przez siebie dekoracji wprowadzał niekiedy elementy współczesnej plastyki „przez uproszczenia, podesty, nawet przez pewien symbo­lizm” (Świtała), w większości swych prac trzymał się „starego stylu panoramicznego” (Strzelecki).

W 1937 roku otrzymał na światowej wystawie teatralnej w Paryżu Grand Prix za dekoracje i kostiumy do Kordiana i Fiesca.