Buszyński Gustaw
Gustaw Buszyński
aktor, reżyser
Jadwiga Gzylewska
Gustaw Buszyński, Zofia z Adolphów
25 listopada 1888 roku, Wilno
14 marca 1962 roku, Warszawa
Stare Powązki w Warszawie (kwatera 108-V-3)
Srebrny Wawrzyn Akademicki (1937), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1952), Złoty Krzyż Zasługi (1952, 1953), Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)
Gustaw Buszyński uczył się w gimnazjum w Grodnie i należał do amatorskiego zespołu teatralnego. W latach 1911–1912 kształcił się w warszawskiej Szkole Aplikacyjnej, a po jej ukończeniu zadebiutował na scenie. Od roku 1914 należał do zespołu Teatru Polskiego. Grał role bohaterskie i charakterystyczne, wyróżniał się doskonałą dykcją. Jedną z ważniejszych ról w tym okresie zagrał pod kierunkiem Juliusza Osterwy w dramacie Juliusza Słowackiego Książę Niezłomny (1918).
W roku 1923 przeniósł się do Poznania. Przez trzy sezony pracował jako reżyser w Teatrze Nowym im. Heleny Modrzejewskiej.
Pod koniec lat dwudziestych Gustaw Buszyński zaczął grać w filmach. Jego dorobek w kinie przedwojennym jest jednak niewielki. Pojawił się jedynie w kilku epizodach.
Podczas okupacji Gustaw Buszyński pracował w Kawiarni-Barze w Teatrze Polskim. Brał udział w konspiracyjnych przedstawieniach. W marcu 1941 roku wraz z innymi artystami został aresztowany jako zakładnik po wykonaniu przez Polskę Podziemną wyroku śmierci na Igo Symie.
W 1945 roku występował w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi, a od 1946 roku do końca życia w Teatrze Polskim i Kameralnym w Warszawie. Był czynnym działaczem ZASP-u, wielokrotnym członkiem jego zarządu. Po wojnie wykładał w warszawskiej PWST.