Alesso Bożena

Bożena Alesso (właśc. Bożena Alekso) urodziła się 21 grudnia 1912 roku w Poznaniu. W dzieciństwie kilka lat spędziła w Toruniu, gdzie jej rodzice zajmowali się handlem. Od dziecka przejawiała zdolności taneczno-akrobatyczne. Zadebiutowała na scenie w Poznaniu  w wieku 14 lat. Pod koniec lat 20-tych uczęszczała do szkoły filmowej Michała Machwica, gdzie uczyła się m.in. tańca pod kierunkiem Marii Ambrożewiczówny.

W roku 1931 została zaangażowana do teatru Wesołe Oko. Po jego rozwiązaniu występowała przez kilka miesięcy w teatrze rewiowym Kameleon. W sezonie 1932/33 należała do zespołu teatru rewiowego Morskie Oko. Była jedną z najlepszych tancerek akrobatycznych. Nazywano ją „kobietą-wężem” lub „dziewczyną bez kości”. W jednym z przedstawień wniesiono ją na scenę w niewielkim pudle na kapelusze. Od początku 1934 roku występowała w kinoteatrze Hollywood, następnie w teatrze Wielka Rewia, m.in. w komedii Tristana Bernarda Kawiarenka (reż. Emil Chaberski, 1935). W 1934 roku była partnerką Jerzego Neya w założonym przez niego duecie tanecznym Ney. 
Jesienią 1936 roku znalazła się w zespole Teatru 8.15. Grała tu w operetkach i komediach muzycznych m.in. w Księżnej Fedorze na podstawie operetki Imre Kálmána Księżniczka cyrkówka (reż. Witold Zdzitowiecki, 1938), w której dała się poznać nie tylko jako tancerka, lecz także jako dobra interpretatorka piosenek i prozy.

W 1937 roku przez kilka miesięcy tańczyła jako solistka baletu Tacjanny Wysockiej we francuskim Casino de Paris. Występowała także w warszawskim Teatrze Wielkim.
W 1939 roku grała w teatrze Tymoteusza Ortyma. Latem tego roku wyjechała wraz z reprezentacyjnym zespołem Balet Polski do USA, gdzie tańczyła m.in. w Hall of Music w Nowym Jorku. Wybuch II wojny światowej zastał ją na występach we Włoszech. Zdecydowała się wrócić do Polski. Podczas okupacji była primabaleriną w jawnym Theater der Stadt Warschau (Teatr Miasta Warszawy), zarządzanym przez Igo Syma. Tańczyła m.in. w operetce Cygańska miłość Franza Lehara (reż. Marian Domosławski, 1941) i balecie Coppelia Leo Delibesa (reż. Jan Ciepliński, 1943).

Film nie wykorzystał talentu Bożeny Alesso. Zadebiutowała w roku 1931. W filmie krótkometrażowym Cyrk (reż. Witold Jezierski, asystent Michała Machwica) zagrała bardzo przekonująco główną rolę tancerki-akrobatki z wędrownego cyrku. W kolejnych latach pojawiła się na ekranie czterokrotnie m.in. w dramacie Wyrok życia (reż. Juliusz Gardan, 1933) i komedii Pieśniarz Warszawy (reż. Michał Waszyński, 1934). Były to jednak tylko niewielkie epizody.

Bożena Alesso zmarła 1 marca 2010 roku w Illinois w USA.

źródło: nitrofilm.pl 

1931 CYRK (tancerka)
1933 SZPIEG W MASCE (kwiaciarka)
1933 WYROK ŻYCIA (pracownica mennicy, koleżanka Jadzi)
1934 PIEŚNIARZ WARSZAWY (tancerka w kabarecie)
1936 JEGO WIELKA MIŁOŚĆ (kobieta w loży) 

Panna Bożena już od najwcześniejszych lat swych studjów tanecznych, odznaczała się niezwykłą elastycznością ciała. „Ta dziewczyna nie ma wcale kości” – mówiono i nazywano ją „kobietą-wężem”. I tak pewnego dnia zapakowano pannę Bożenę do pudła do kapelusza i wniesiono na scenę teatru rewjowego Morskie Oko w Warszawie. Był to zarazem pierwszy występ młodej akrobatki-tancerki na prawdziwej scenie.
Drugim, niemniej udałym i wzbudzającym sensację numerem programu tego teatru był wjazd panny Bożenki na scenę w wózku dziecinnym, w roli małego bobasa. Bobo z wózka okazało się świetną wprost akrobatką, która w duecie tanecznym ze znakomitym baletmistrzem Wojcieszką, podbiła bez apelacji całą publiczność swymi karkołomnymi ewolucjami.

(Z. Ord. Bożena Alesso, Światowid 1938 nr 19)

- W jaki sposób dochodzi się w tańcu akrobatycznym do podobnej, jak u Pani, precyzji w nadaniu giętkości ciału?
– Jest to sprawa wyłącznie długiej i żmudnej gimnastyki. I wielkiej cierpliwości. Całemi latami ćwiczyłam po kilka godzin dziennie, i wreszcie doszłam do tego, co umiem. Przyznam się jednak, że mam dość akrobatyki i obecnie pilnie uczę się tańca klasycznego.
– Czyżby przewidywała pani zmierzch tak modnego tańca akrobatycznego?
– Nie. Byłam przez trzy miesiące w Paryżu, gdzie występowałam w Casino de Paris jako solistka w zespole Tacjanny Wysockiej i przekonałam się, że taniec akrobatyczny jest tam nadal bardzo popularny. Jednakże, jeśli chodzi o mnie, wyczerpałam już wszystkie problemy tego tańca. Trzeba szukać innych dróg i znalazłam je w tańcu klasycznym, który jest bardziej niewyczerpany w możliwościach.
– Nie wyrzeknie się chyba jednak pani akrobacji zupełnie. Powiedzmy w życiu codziennym przyda się ona pani na pewno!
Bożena Alesso śmieje się serdecznie.
– O tak. Jakieś poślizgnięcie się na posadzce, jakieś ciemne schody, to drobiazg dla tancerki-akrobatki. Gdy się pada na ziemię, to doprawdy wszystko jedno czy noga „zostanie” z przodu czy z tyłu! To wygimnastykowanie przydaje się zwłaszcza przy sportach.
– Zapewne nie obce są pani wszystkie rodzaje sportów?
– Naturalnie! Z zamiłowaniem uprawiam narciarstwo, jazdę na rowerze, grę w tenis, jazdę kajakiem. Poza tym mam dwie namiętności.
– Aż dwie namiętności? Czy nie za wiele?
– Obydwie są spokojne i wymagają raczej ciszy niż tego wszystkiego, co składa się na pojęcie: namiętność. Pierwsze, to psy. Lubię je szalenie i mam kilku swych ulubieńców. Drugie, to gospodarstwo domowe. Na scenie tańczę i pokazuję karkołomną akrobację. W sportach szaleję. A w domu – jestem po prostu cichą, rozmiłowaną w gospodarstwie gosposią…

(Romit, Wśród najmłodszych gwiazd – Bożena Alesso, As 1938 nr 2)