Białoszczyński Tadeusz
Tadeusz Białoszczyński
Jan Tadeusz Białoszczyński
aktor
Jadwiga Kossocka
Jan Białoszczyński, Maria z Sieńczaków
25 listopada 1899 roku, Tamanowice k. Mościska
24 stycznia 1979 roku, Warszawa
Stare Powązki w Warszawie (kwatera 167-3-4)
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1964); Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (22 lipca 1952); Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)
Tadeusz Białoszczyński po ukończeniu krakowskiego Gimnazjum Św. Jacka (1919) został uczniem Miejskiego Kursu Dramatycznego.
Po ukończeniu szkoły grał w Teatrze im. Słowackiego (do 1924 roku), a następnie w Łodzi, Warszawie, Wilnie i Lwowie. Dwa ostatnie lata przed wojną spędził na deskach stołecznego Teatru Narodowego.
Podczas okupacji był robotnikiem, pracował też jako szatniarz i urzędnik. Występował też w jawnych teatrach: Komedia, Nowości, Maska.
Po powstaniu warszawskim wywieziono go do obozu w Zakroczymiu.
Doszedłszy do zdrowia zaangażował się latem 1945 roku do Starego Teatru w Krakowie. Latem 1952 roku powrócił do Warszawy; występował w Teatrze Współczesnym, a potem w Teatrze Narodowym. W 1959 roku przeszedł do Teatru Polskiego i występował w jego zespole do końca życia.
Po raz pierwszy do filmu został zaangażowany przez Polską Spółkę Filmową szukającą „nowych twarzy” i zagrał z powodzeniem w Płomiennych sercach Romualda Gantkowskiego. Często grywał role książąt, hrabiów, lokajów a pod koniec życia ukazał talent w kreacjach starszych, nobliwych panów.
upamiętnienie
- w 1975 roku miał premierę film dokumentalny Gdy królowały gwiazdy, którego był jednym z bohaterów


