Strachocki Janusz
Janusz Strachocki
aktor, reżyser teatralny, pedagog
Stefania Czajkowska
Bronisław Strachocki, Jadwiga ze Szpetów
8 lutego 1892 roku, Warszawa
29 grudnia 1967 roku, Warszawa
Warszawa, cm. Wojskowy na Powązkach (kw. C2-I-3)
W latach 1912–1913 odbywał studia wokalne w konserwatorium w Berlinie, ale utrata głosu, na skutek porażenia mięśni gardła po przebytym dyfterycie, uniemożliwiła mu karierę śpiewaka.
W 1913 roku statystował w warszawskim teatrze Rozmaitości i uczył się gry na skrzypcach. W roku 1914 ukończył kurs w Szkole Aplikacyjnej przy Warszawskich Teatrach Rządowych. W roku 1915 występował w teatrze Powszechnym Aleksandra Zelwerowicza.
Po wybuchu I wojny światowej został ewakuowany z rodziną do Rosji, gdzie występował w teatrach polskich w Moskwie i Kijowie. Do Polski powrócił w 1918 roku i występował w Poznaniu, Warszawie (m.in. w Teatrze Polskim Arnolda Szyfmana, Teatrze Narodowym oraz Teatrze im. Bogusławskiego Leona Schillera) i Lwowie. Zajmował się także reżyserią, współpracował z Leonem Schillerem.
Okupację spędził w Warszawie, zajmował się m.in. handlem, był robotnikiem w fabryce zup, kelnerem. Pracował w kontrwywiadzie Komendy Głównej AK. Brał udział w konspiracyjnych koncertach poetyckich.
W 1944 związał się z Teatrem Miasta Stołecznego Warszawy, 23 listopada tego roku odbyła się pierwsza powojenna premiera w Warszawie (na wyzwolonej Pradze), grano Majstra i czeladnika w reżyserii Strachockiego. W teatrze tym występował do 1946 roku.
W styczniu 1945 roku założył Miejską szkołę Dramatyczną, której był dyrektorem do likwidacji w roku 1947. W sezonie 1946/1947 grał w Teatrze Polskim w Warszawie. W sezonie 1947/1948 objął dyrekcję Teatru im. Jaracza w Olsztynie. W 1948 wrócił do Warszawy i w sezonie 1948/1949 występował w Teatrze Syrena, a w latach 1949–1950 był kierownikiem artystycznym Ludowego Teatru Muzycznego. Następnie pracował w przedsiębiorstwie „Film Polski”, szkolił spikerów radiowych, grał dorywczo w Teatrze Narodowym.
W latach 1951–1955 występował w Teatrze Nowej Warszawy, w latach 1955–1957 w Teatrze Młodej Warszawy, od roku 1957 do końca życia w Teatrze Narodowym.
Często występował w słuchowiskach Polskiego Radia. Był czynnym działaczem ZASP-u, wielokrotnym członkiem jego Zarządu Głównego, od roku 1959 członkiem zasłużonym.
Był ojcem scenografa Andrzeja Strachockiego.
W biogramie Strachockiego opublikowanym w 44. tomie Polskiego Słownika Biograficznego znalazła się informacja, jakoby aktor miał zadebiutować na ekranie w roku 1916 w rosyjskim filmie „Otmut” w reżyserii Władimira Gardina, według „Wirów” Henryka Sienkiewicza. Nie udało się jednak znaleźć potwierdzenia, że film taki rzeczywiście powstał.