Włodzimierz Kosiński

Włodzimierz Kosiński Sztuki scenicznej uczył się u Anastazego Trapszo. Na scenie debiutował w 1889 lub 1891 roku. Grał m.in. w Poznaniu, Krakowie, Łodzi, Warszawie.

Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich. Po zakończeniu walk powrócił na scenę występując w krakowskim teatrze Bagatela (1921–1923), gdzie 9 stycznia 1923 roku obchodził jubileusz trzydziestolecia pracy scenicznej w roli Wilhelma (Koniec Sodomy), oraz warszawskim Teatrze Polskim (1924–1925). Sezon 1925/1926 spędził w Bydgoszczy, gdzie przez kilka tygodni piastował stanowisko dyrektora tamtejszego teatru. Następnie przeniósł się do Grodna, gdzie występował w sezonie 1927/1928, a następnie opuścił scenę i do wybuchu II wojny światowej pracował jako bibliotekarz.

Okres II wojny światowej spędził w niemieckim obozie jenieckim w Kalwarii na Litwie, uczestnicząc tam w pracach teatru amatorskiego.

Na scenę wrócił w roku 1946 i do końca życia występował w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie.

Kosiński był obdarzony dobrymi warunkami scenicznymi i w młodości grywał amantów. Z czasem wyspecjalizował się w rolach dramatycznych, kreował przeważnie ludzi nieszczęśli­wych, zawiedzionych przez los, skrzywdzonych.

„Choć rzemiosło swoje dostatecznie znał” – pisał o nim Adam Grzymała-Siedlecki – „to jednak nie w jego charakterze leżały role, gdzie technika załatwia znaczną część zadania. Najwyrazistszego przykładu dostarczał bodaj jego Oswald z Upiorów, gdzie ze swej gry usunął wszystkie szczegóły naturalistyczne, a tak technicznie pomocne. Rolę całą oparł na uczuciu niemal poetycznym. Pociągały go role emocją napełnione po brzegi”.