Wajda Kazimierz

Kazimierz Wajda kształcił się w szkole realnej przy ul. Szumlańskiej we Lwowie. Studiował na Politechnice Lwowskiej; zdał eksternistyczny egzamin aktorski po przygotowaniach u Mariana Bieleckiego.

W 1933 roku, kreując postać „Szczepka” („Szczepcia”), wraz z Henrykiem Vogelfängerem jako „Tońkiem” („Tońciem”) zaczął występować w słuchowisku radiowym Wesoła Lwowska Fala w skeczach Wiktora Budzyńskiego, a następnie własnych. Pseudonimy obu zostały zaczerpnięte z przynależności obu do kościołów lwowskich: Wajdy do kościoła św. Elżbiety, a Vogelfängera do kościoła św. Antoniego. Popularność przyniosły im role lwowskich batiarów. Dzięki m.in. jego występom, audycja w krótkim czasie z lokalnego programu stała się najpopularniejszą audycją radiową w przedwojennej Polsce i jedną z najpopularniejszych w całej historii Polskiego Radia (ponad 6 mln stałych słuchaczy). W roli „Szczepcia” wystąpił również w trzech filmach: Będzie lepiej (1936), Włóczęgi (1939) i Serca batiarów (produkowany w 1939, po wybuchu II wojny światowej, negatyw filmu zaginął). Duet „Szczepko” i „Tońko” był również określany jako: „tajojkowie” (od używanej przez nich frazy: ta joj) lub „trubaciarzy Lwowa” (od trubadurów).

W rozgłośni lwowskiej Polskiego Radia pełnił funkcję spikera, a w maju 1938 roku został mianowany referentem aktualności.

Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 roku wraz Kazimierz Wajda z Vogelfängerem ewakuował się z Polski, po czym przez Rumunię, Jugosławię i Włochy dotarł do Francji. W czasie wojny był członkiem zespołu aktorskiego Polish Soldier’s Revue by Lwowska Fala, działającym przy Polskich Sił Zbrojnych we Francji, w Anglii i na froncie zachodnim. Był żołnierzem 1 Dywizji Pancernej generała Maczka, występując wraz z Vogelfängerem, Henrykiem Hausmanen dla walczących żołnierzy także w bunkrach. Na obszarze Holandii w 1944 roku został awansowany na stopień podporucznika.

Po wojnie Kazimierz Wajda powrócił do Polski. Pracował w redakcji rozrywki Polskiego Radia (m.in. z Jeremim Przyborą). Zajmował się głównie transmisjami radiowymi z występów cyrkowych, organizowanych dla robotników w zakładach pracy. W radio prowadził program rozrywkowy pt. Przy sobocie po robocie. Był też autorem tekstu piosenki Walczyk murarski (muz. Władysław Szpilman). We wrześniu 1953 roku napisał w Cieplicach poemat pt. Gródeckie kwiaty.

Jego siostrą była Krystyna Zawisza-Grzeszczyńska. Zmarł na zawał serca 8 maja 1955 roku w Warszawie.

1936 BĘDZIE LEPIEJ (Szczepko)
1939 WŁÓCZĘGI (Szczepko) 
1939 SERCA BATIARÓW film nieukończony (Szczepko)