Roszkowska Teresa
Teresa Roszkowska
scenograf
Adam Roszkowski, Dorothea z d. Leischke
23 listopada 1904 roku, Kijów
25 października 1992 roku, Warszawa
Stare Powązki w Warszawie (kwatera 272-3-30)
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski; Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski; Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 lipca 1955); Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955); Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1967); Odznaka "Zasłużony dla Teatru Polskiego" (1976); Nagroda Państwowa II stopnia za twórczość w dziedzinie scenografii teatralnej i filmowej (1955); Nagroda II stopnia Ministra Kultury i Sztuki za osiągnięcia w dziedzinie scenografii (1969)
Warszawa, ul. Obrońców 15
Teresa Roszkowska urodziła się w Kijowie, w rodzinie właściciela fabryki materiałów budowlanych. Miała młodszego brata Aleksandra. Po ukończeniu żeńskiego gimnazjum Aleksandry Duczyńskiej zaczęła naukę u Władysława Galimskiego.
W 1922 roku rodzina Roszkowskich przeniosła się do Warszawy. Zapisała się do prywatnej szkoły malarstwa i rysunku Konrada Krzyżanowskiego, dodatkowo przez kilka miesięcy 1923 roku uczęszczała na zajęcia w pracowni rzeźbiarki Zofii Trzcińskiej-Kamińskiej. W latach 1929–1930 studiowała w warszawskim Konserwatorium Muzycznym (w klasie fortepianu) i jednocześnie w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w latach 1924–1930 (u Tadeusza Pruszkowskiego), między 1923–1931 była zawodniczką Polonii Warszawa – reprezentowała klub w hazenie i lekkiej atletyce.
Od 1930 roku organizowała wystawy indywidualne własnych prac, które miały miejsce m.in. w Paryżu (1930), Genui (1931), Brukseli (1935), Bostonie, ponownie w Paryżu w 1937 (gdzie zdobyła Grand Prix sztuki dekoratorskiej), brała też udział w licznych wystawach w kraju.
W latach 1934–1936 studiowała scenografię w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. Jako scenograf współpracowała m.in. z Leonem Schillerem, Aleksandrem Zelwerowiczem i Edmundem Wiercińskim. Początkowo pracowała w teatrze Ateneum w Warszawie, w 1936 związała się z Teatrem Polskim w Warszawie. W sezonie 1938–1939 została etatowym scenografem w tej placówce.
W okresie okupacji współpracowała z podziemiem artystycznym, uczestniczyła w pracach Tajnej Rady Teatralnej, m.in. zorganizowała w swoim mieszkaniu zebranie ludzi teatru z udziałem Jarosława Iwaszkiewicza. Po wojnie kontynuowała współpracę z Edmundem Wiercińskim. Wystawiała także ponownie swoje prace malarskie, głównie w latach 60. i 70. Po 1978 roku poświęciła się wyłącznie malarstwu.
W nocy z 24 na 25 października 1992 roku w swoim mieszkaniu na Saskiej Kępie została zamordowana w swoim domu. Sprawców zabójstwa nie ujęto.