Film dokumentalny o Warszawie.
Nie można jednocześnie nie odnotować incydentów, jakie rozgrywają się na sali podczas wyświetlania krótkometrażowego filmu polskiego, zdaje się pn. Poranek w Warszawie p. Dromlewiczowej i stałych jej współpracowników. Tupaniu i gwizdom nie ma końca, a słowo „koniec” na ekranie publiczność wita burzą oklasków. Ta reakcja dowodzi, jak coraz większe wymagania stawia widz naszym filmom. Film Dromlewiczowej jest bowiem banalny i nudny. Sam pomysł odpowiednio rozwinięty i przy dużym nakładzie pracy mógłby być nawet interesującym dokumentem. Spotkałby się niewątpliwie z burzą oklasków, o charakterze wręcz odmiennym. Fakt ten notujemy jako przykry i nieprzyjemny, stanowiący oczywisty dowód, że nie należy do tego stopnia lekceważyć naszej publiczności.
Jan G-ski, ZE ŚWIATA FILMU: 5 milionów szuka spadkobiercy (Kino Studio), „Polska Zbrojna” 5 października 1938, nr 275
