Damy i huzary

Major, doświadczony żołnierz kampanii napoleońskich, wraz z wiernymi druhami zażywa odpoczynku w swoim wiejskim majątku. Przyjaciele czują się swobodnie, bo właśnie odprawili starą klucznicę, ostatnią białogłowę zakłócającą im sielski starokawalerski nastrój. Niestety, niedługo mogą cieszyć się spokojem i oddawać męskim rozrywkom: oto nadciągają damy – siostry Majora ze swoją żeńską świtą. Najstarsza z siostrzyczek, Orgonowa, matka młodej Zosi, ma pewien zmyślny plan, który pragnie przedstawić bratu, który dotąd – mimo dojrzałego już wieku – pozostał w kawalerskim stanie. Pojawienie się dam i ujawnione wkrótce matrymonialne projekty błyskawicznie burzą spokój Majora i jego żołnierskiej braci.

Zdziwiłby się Aleksander hr. Fredro, gdyby mógł wiedzieć, że i jego dzieła dostaną się na ekran. Oto bowiem dwaj artyści z teatrów T.K.K.T. opracowali projekt przeniesienia na film je­dnej z najpopularniejszych komedii fredrowskich: Damy i huzary.

Scenarzyści zapewnili sobie udział w produkcji najwybitniejszych sil aktorskich, a kierownic­two literackie ma objąć głośny krytyk i znawca twórczości Fre­dry. Możliwe, że Damy i huzary zo­staną sfilmowane jako pierwszy film nowej wytwórni filmowej, zamierzającej przenieść na ekran szereg arcydzieł polskiej literatu­ry.

„ABC” 1935, nr 95 (31 III 1935)