Niewolnicy życia

Jerzy Krzemiński, właściciel dużej huty na Śląsku, planuje jej rozbudowę. Włodzimierz Gzowski pracuje w niej jako technik. Jest przybranym synem jednego z robotników. Włodek zakochuje się w Jance, córce Krzemińskiego.  O jej względy stara się bogaty przemysłowiec, który robi interesy z jej ojcem.
W czasie wizyty Janki w hucie dochodzi do groźnego wypadku. Ojciec Włodka dostaje się pod jedną z maszyn. Życie ratuje mu Janka. Włodek dziękuje jej z całego serca. Po kilku dniach Janka odwiedza Włodka, który troskliwie opiekuje się ojcem. Wizytę przerywa Stacha, zakochana w nim sąsiadka, która urządza mu scenę zazdrości. Włodek i Janka biorą jednak ślub. Na świat przychodzi ich dziecko.

Tymczasem Stacha dowiaduje się, że Krzemiński miał przed laty kochankę, która urodziła mu syna Włodka. Kiedy Janka, dowiaduje się, że jej mąż jest w rzeczywistości jej bratem, mdleje. Stacha odwiedza Krzemińskiego i mówi mu, że prawda wyszła na jaw. Krzemiński wzywa do siebie Włodka.

(powyższe streszczenie powstało na podstawie niekompletnej kopii filmu;
w źródłach z okresu, w jakim film zrealizowano, nie zachowała się pełna treść filmu)

Greta Graal-Podwalska (Janina, córka Krzemińskiego)
Jerzy Marr (Włodzimierz Gzowski, technik)
Marian Jednowski (Jerzy Krzemiński, właściciel huty)
Lidia Tertilowa (Stacha, sąsiadka Włodka)
Taida Granowska (kochanka Krzemińskiego)

Niewolnicy życia, znani także pod tytułem Za grzechy ojców to jeden z pierwszych polskich filmów, którego akcja rozgrywa się w przemysłowej scenerii Górnego Śląska. Zrealizowany został w Siemianowicach w prywatnej wytwórni znanego działacza społecznego Stefana Pierzchalskiego, której współwłaścicielem był jego syn Antoni. Część zdjęć nakręcono w tamtejszej hucie Laura z udziałem autentycznych robotników. Ciekawy przykład filmu „regionalnego”, który powstał poza głównymi ośrodkami życia filmowego w Polsce.