Morze wileńskie

Narocz było największym jeziorem w II Rzeczypospolitej. Z uwagi na rozmiary nazywano je Morzem Wileńskim. Położone w ówczesnym województwie wileńskim, obecnie znajduje się w obwodzie mińskim na Białorusi. Mazury należały wówczas do Niemiec, więc polscy miłośnicy sportów wodnych wakacje spędzali głównie na kresach północnych. Wokół jeziora Narocz i w okolicznych wioskach bez problemu można było wynająć pokoje. Ponadto w związku ze wzrostem zainteresowania turystyką nad jeziorem zbudowano dwa schroniska, przy których działały także wypożyczalnie żaglówek i kajaków. Właśnie o tym miejscu opowiadał dokument Morze Wileńskie, który nakręcił Jakub Joniłowicz.

Film można określić jako krajoznawczy. Na początku znalazły się podstawowe informacje o jeziorze i jego położeniu. Przede wszystkim ukazywał on piękno tego zakątka Polski i jego przyrody – monumentalne widoki niemal bezbrzeżnej tafli wody i odbijającego się w niej nieba, a także unoszących się na niej białych żagli. W początkowych scenach widzimy schronisko turystyczne Towarzystwa Miłośników Jeziora Narocz, zbudowane pod koniec lat dwudziestych na wschodnim brzegu w pobliżu wsi Hatowicze. Jego architektura nawiązuje do stylu zakopiańskiego. Było to miejsce bardzo atrakcyjne: znajdujące się nad samym brzegiem jeziora, wyposażone w długi pomost i taras widokowy. Można zobaczyć także postawione w 1933 roku schronisko szkolne, położone na przeciwległym brzegu obok wsi Kupa. Poza zapierającymi dech w piersiach pejzażami oraz żeglującymi turystami reportaż ukazuje również życie codzienne ludzi mieszkających w okolicznych wsiach, trudniących się przede wszystkim rolnictwem i rybołówstwem.

Michał Pienkowski
historiaposzukaj.pl