Nebel Edmund

Edmund Nebel w młodości był sportowcem. Od 1905 roku pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego w warszawskim gimnazjum Witolda Wróblewskiego (później im. Tadeusza Czackiego). Na zajęciach, jako jeden z pierwszych pedagogów, realizował idee ruchu skautingowego.

W 1910 roku założył pierwszą w Królestwie Polskim drużynę harcerską, która w II Rzeczypospolitej otrzymała miano 27 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Szymona Konarskiego. Nazywany przez uczniów Naczelnikiem uczył wychowania fizycznego również w innych warszawskich szkołach m.in. w gimnazjum im. Stanisława Staszica. Brał też aktywny udział w organizowaniu i prowadzeniu szkolnych teatrów.

W roku 1929 Edmund Nebel, namówiony przez znajomych, wystąpił w roli rosyjskiego generała w filmie Pierwsza miłość Kościuszki (reż. Jerzy Orthon).  Udział w tym nieudanym pod każdym względem „przedsięwzięciu historycznym” nie przyniósł mu chluby, ale został zauważony. „Wśród męskich postaci dał najlepszą maskę” – pisał jeden z recenzentów.

Wkrótce dostał kolejną propozycję. Jego wyrazista twarz doskonale pasowała do roli okrutnego pułkownika, który w zaborze rosyjskim terroryzuje mieszkańców ziemi chełmskiej. Nieudolnie zrealizowany film Sztabskapitan Gubaniew (reż. Tadeusz Chrzanowski, 1930) zebrał bardzo negatywne recenzje. Jedynie Edmund Nebel został dobrze oceniony. Recenzent Kina uznał jego grę za „więcej niż poprawną”, a dziennikarz Kuriera Warszawskiego chwalił go za „mocny wyraz charakterystyczny, który osiągnął bez zbędnej szarży”.

Jego kariera filmowa nie rozwinęła się jednak. Wystąpił jeszcze w epizodycznej roli w dramacie Wiatr od morza (reż. Kazimierz Czyński, 1930).

Dalsze losy Edmunda Nebla nie są znane.

źródło: Nitrofilm

1929 PIERWSZA MIŁOŚĆ KOŚCIUSZKI (generał von Derfelden)
1930 SZTABSKAPITAN GUBANIEW (pułkownik Gubaniew)
1930 WIATR OD MORZA (żandarm pruski)

Pan Edmund Nebel, długoletni pedagog, poświęcił się pracy filmowej. Debiutem jego była rola gen. Derfeldena w Pierwszej miłości Kościuszki. W głównej roli jednak wystąpił dopiero w Sztabskapitanie Gubaniew.

Pan Nebel, natura niesłychanie impulsywna, odnosi się z zapałem do nowego pola pracy. Dowodzi, że najlepiej mu odpowiadają role czarnych charakterów, w których jednak większą uwagę przywiązuje się do gry mimicznej a nie fizycznej. Poza tym postać takiego czarnego charakteru musiałaby być mocno zarysowana psychologicznie.

Co do wrażeń ze swoich filmów, w których występował, p. Nebel mówi, że rola sztabskapitana Gubaniewa była dla niego niesłychanie łatwą. Uważa on, ze dużo pomogło mu to, że zawsze reżyserował w amatorskich szkolnych przedstawieniach. /…/

Nadal chce się poświęcić filmowi. Uważa, że ma wszelkie warunki po temu. Śpiewa przy tym ładnym barytonem. Pragnąłby grać w rolach o typie Clive Brooka.

Mylą się ci, którzy sądzą, iż na ekranie nie ma miejsca dla aktora charakterystycznego oprócz przystojnego amanta czy divy. Przeciwnie. Aktor charakterystyczny o mocnej twarzy i dużym talencie bywa atrakcją niekiedy większą od pokazu renomowanych piękności. Przypuszczamy więc, że tak charakterystyczna postać p. Nebla zostanie z pożytkiem wykorzystana dla polskiej wytwórczości filmowej.

has, Czarny charakter do wzięcia, „Kino” 1930, nr 16