Najmilszy ze złodziei

Równie genialny co sentymentalny złodziej – filozof, Józef Karczoch, wchodzi, bo nawet nie musi się włamywać, nocą do wytwornej willi, gdzie trafia na panią domu romansującą z pięknym młodzieńcem. W pewnym momencie złodziej musi salwować się ucieczką. Wyskakuje przez okno prosto w ramiona męża, który właśnie wrócił z nocnej birbantki.

Złodziej proponuje mężowi, że wejdzie do domu – żona pewnie zemdleje z wrażenia, młodzieniec zaś ucieknie przez to samo okno, przez które on uciekał. I wtedy mąż go zastrzeli. Jednak mąż czeka daremnie, ponieważ Karczoch uprzedził kochanków.

Artykuły powiązane

Przedwojenne ekranizacje powieści Kornela Makuszyńskiego

Adolf Stanisław Poleński (Józef Karczoch)
Zygmunt Wesołowski (ośmieszony mąż)
Maria Olska (niewierna żona)
Lenowski

Premiera odbyła się 1 czerwca 1913 roku. Józefa Karczocha zagrał Adolf Stanisław Poleński, niewierną żonę Maria Olska, aktorzy teatrów we Lwowie i Krakowie, zdradzanym mężem był sam reżyser. Film nie miał jednak dobrego przyjęcia. Książki Makuszyńskiego sprzedawały się świetnie, więc wina była raczej po stronie reżysera. Zygmunt Wesołowski stawał za kamerą jeszcze kilka razy, ale bez większych sukcesów. Po jednym z jego filmów Antoni Słonimski pisał nawet o nieudolności reżysera i jego niesumiennym podejściu do pracy.

Mariusz Urbanek, Makuszyński. O jednym takim, któremu ukradziono słońce, Warszawa 2017

Film zrealizowany przez ośrodek krakowski.