Karbowska Stanisława

Stanisława Karbowska po ukończeniu gimnazjum w Kaliszu, uczyła się w szkole dramatycznej Michała Przybyłowicza w Krakowie. Była też przez pewien czas wolną słuchaczką na Uniwersytecie Jagiellońskim. Była córką, prowadzącego gospodarstwo rolne, Władysława Spieczyńskiego, i Karoliny z Szyszczyńskich; pierwszą żoną aktora, reżysera i dyrektora teatru Józefa Karbowskiego i matką artysty muzyka Tadeusza Karbowskiego. 

Występować na scenie zaczęła jesienią 1907 roku w zespole Eugeniusza Majdrowicza w Teatrze Polskim w Sosnowcu, gdzie pozostała pod jego dyrekcją w sezonach 1907/1908 i 1908/1909. 

Wraz z mężem, w 1915 roku była deportowana do Rosji. Do roku 1919 przebywali w Charkowie, gdzie ona występowała w Teatrze Polskim w Domu Polskim, a Karbowski był tu reżyserem. W 1919 roku powróciła do kraju. 

Chwalono jej talent, temperament sceniczny, inteligencję, a przede wszystkim „bajeczny humor, acz trzymany na wodzy w doborze słów i ruchów”, a także „jej kreacje wodewilowe i w farsach są wolne od wszelkiej szarży”. Występowała m.in. w Sosnowcu, Kaliszu, Krakowie, Lwowie, Warszawie, Bydgoszczy, Katowicach i Wilnie.

Zapewne około 1930 roku rozstała się z mężem i później, wraz z synem, zamieszkała w Bydgoszczy. Po spaleniu, w czasie działań wojennych, bydgoskiego mieszkania, przeprowadziła się w 1939 do Krakowa, gdzie pozostała do końca życia. 

W latach 1907–1910 grała pod pseudonimem Stanisława Kniaziewicz.

1921 CAR DYMITR SAMOZWANIEC