Kamieniecka Irena

Irena Kamienicka była jedyną córką przedsiębiorcy żydowskiego pochodzenia Maurycego Kamienieckiego i jego żony Marii. Ojciec Kamienieckiej był współwłaścicielem fabryki czekolady Plutos, uchodzącej w latach 20. za największą w Polsce.

Zdała maturę w jednym z warszawskich gimnazjów i zapisała się do cenionej szkoły tańca Ireny Prusickiej. Z zespołem brała nawet udział w międzynarodowym konkursie tanecznym w Wiedniu. Bardzo lubiła grać w tenisa oraz uprawiała narciarstwo, łyżwiarstwo i pływanie.

Uroda i nienaganna figura sprawiły, że Irena Kamieniecka zaczęła odnosić sukcesy w rozmaitych prasowych konkursach piękności. Pod koniec 1933 roku, gdy miała 19 lat, wzięła udział w konkursie na królową “Kina”, w którym zdobyła tytuł wicekrólowej (pokonała m.in. Lidię Wysocką mieszkankę podwarszawskich Chyliczek). Kilka lat później dziennikarz tego czasopisma wspominał: „Kto pamięta konkurs na królową «Kina», przypomina sobie z pewnością ujmującą twarzyczkę i smukłą figurkę Ireny Kamienieckiej, która wówczas zdobyła godność wice-królowej. Ale bo też to bardzo ciekawe rysy. Rasowe i delikatne. Ujmujące i powabne. W wyrazie twarzy coś dziewczęcego, ale już i… kobiecego. Nade wszystko pociągają wszakże fiołkowe oczy, duże, pełne emocjonujących tajemnic”. Z kolei w sierpniu 1934 roku jej zdjęcie ukazało się w tygodniku “Na Szerokim Świecie” w ramach rubryki Polska w typach kobiecych. Kamieniecka otrzymała również tytuł Miss Konstancin jako najpiękniejsza mieszkanka tej podwarszawskiej miejscowości.

Jednocześnie młoda piękność wpadła w konflikt z prawem. W sierpniu 1934 roku sąd skazał ją na dwa tygodnie aresztu w zawieszeniu na trzy lata za nazwanie “idiotami” dwóch urzędników, którzy przyszli dokonać rewizji w biurze firmy Plutos. Kamieniecka złożyła apelację od wyroku, lecz finał sprawy nie jest znany.

W roku 1936 wzięła udział w warszawskim turnieju tanecznym. Recenzent tygodnika Światowid pisał – „Defilada tańców «radosnych» rozpoczęła się od Piosenki tanecznej, zanuconej ruchowo przez Irenę Kamieniecką, tancerkę o niepospolitej urodzie i dużej finezji gestu”.

W 1936 roku zagrała epizodyczną rolę pensjonarki Mellerówny w filmie Ada! To nie wypada!, a po zdaniu w 1937 roku eksternistycznie egzaminu aktorskiego w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej zaczęła pracę w warszawskich teatrach. W latach 1937–1938 występowała w teatrze Powszechnym w Warszawie, a w latach 1938–1939 w teatrze Małym i Teatrze Polskim. Zagrała między innymi Lucyndę w Lekarzu mimo woli, Monikę w Sprawie Moniki i Kamilę w Domu otwartym.

Prawdopodobnie w 1936 roku wyszła za mąż za lekarza kardiologa Tomasza Wertheima, syna znanego w Konstancinie przedsiębiorcy Gustawa Wertheima.

Ambitne plany artystycznego rozwoju Kamienieckiej przerwał wybuch II wojny światowej.

Na wieść o wybuchu wojny Irena i Tomasz Wertheimowie postanowili natychmiast opuścić Polskę. Udało im się przedostać do Turcji, gdzie 15 stycznia 1941 roku Ambasada Polska w Istambule wydała Kamienieckiej paszport, a następnie znaleźć schronienie w Brazylii. Od września 1941 roku małżonkowie przebywali w Rio de Janeiro i zaczęli planować nowe życie w Ameryce Południowej.

W 1945 roku Irena urodziła synka. Latem 1947 roku Tomasz Wertheim wrócił do Polski, aby sprawdzić, czy może bezpiecznie sprowadzić żonę i dziecko. Upewniony, że nic im nie grozi, napisał do żony depeszę “Wracaj!”. Irena jednak już do Polski nie wróciła – wybrała życie na emigracji. Rok później Werheimowie byli już rozwiedzeni. W listopadzie 1948 roku przebywała w Nowym Jorku.

Tomasz Wertheim zmarł 10 listopada 1966 roku w Warszawie.

Kamieniecka miała tragiczną śmierć. Prawdopodobnie została wyrzucona przed okno znajdujące się na 8. piętrze wieżowca na Copacabanie, przez swojego kolejnego partnera, Antoniego Filipkiewicza (1907–1977). Brazylijski sąd nie skazał jednak mężczyzny, gdyż ostateczny raport policji za przyczynę śmierci podał samobójstwo, co było niemożliwe z powodu niepełnosprawności Ireny, poruszała się ona bowiem na wózku inwalidzkim. Prawdopodobnie została wcześniej odurzona narkotykami i alkoholem, który znaleziono na miejscu zbrodni. Przez wiele lat uzależniona była od alkoholu. Filipkiewicz podpalił mieszkanie, by pozbyć się lokatorki, pisarki Mary Wiliam Nicoloff i upozorować wypadek z Kamieniecką. Po zbrodni powrócił do Polski. Filipkiewicz zmarł w Krakowie w 1977 roku i został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (Maciej Gąsiorowski, Przedwojenne miss. Tragiczny los najpiękniejszych Polek. Umierały młodo i w zapomnieniu, „Super Express”).

bibliografia

• Burzliwe dzieje Miss Konstancina, okolicekonstancina.pl

1936 ADA! TO NIE WYPADA! (pensjonarka Mellerówna)