Kaden Czesław
Czesław Kaden
aktor, śpiewak, reżyser
Adelą Bohuszewicz (ślub 20 września 1910 roku – rozwód); Elżbieta Witt (ślub 27 stycznia 1918 roku)
Gustaw Adolf Kaden, Róża z Hupertów
17 stycznia 1885 roku, Kraków
17 listopada 1938 roku, Warszawa
cmentarz Bródnowski w Warszawie (kwatera 52E-4-20)
Medal Niepodległości za pracę w dziele odzyskania niepodległości (7 lipca 1931 roku)
Czesław Kaden po nauce w gimnazjum w Krakowie i odbyciu służby w cesarskiej i królewskiej armii studiował najpierw medycynę, a potem ekonomię w Wyższej Szkole Handlowej w Lipsku.
Jego debiut sceniczny miał miejsce na deskach warszawskiego Teatru Małego w 1908 roku. Popularność zdobył dzięki występom w kabarecie literackim Momus Arnolda Szyfmana na przełomie 1909/1910 roku. Przed I wojną światową występował też na innych scenach warszawskich, lwowskich, lubelskich i łódzkich. Ze względu na talent mimiczny nazywano go wówczas „człowiekiem o gumowej twarzy”.
W 1915 roku dostał się do rosyjskiej niewoli, w której przebywał m.in. w Wiatce i Samarze. Mimo że był jeńcem, grał w tym czasie w teatrach polskich i rosyjskich. W lipcu 1918 roku wstąpił ochotniczo do 5 Dywizji Strzelców Polskich, formującej się na Syberii. Zajmował się sprawami organizacyjnymi i werbunkowymi. Przy Dywizji założył Teatr Żołnierza Polskiego w Nowonikołajewsku, który grał dla rodaków – wojskowych i cywilów – na obczyźnie. W 1920 roku znalazł się wśród tej części żołnierzy dywizji, którym udało się zbiec przed uwięzieniem przez Armię Czerwoną do Harbinu. Tam oraz w Szanghaju i innych miastach chińskich nadal grywał dla publiczności, złożonej z polskich uchodźców.
U schyłku 1920 roku powrócił przez Marsylię do Polski i zaczął grać w teatrach Krakowa, Warszawy, Poznania, Bydgoszczy. Od roku 1936 do śmierci pracował w teatrze Letnim w Warszawie.
W dniu 20 września 1910 roku wziął ślub z aktorką Adelą Bohuszewicz w kościele św. Mikołaja we Lwowie. Tam też 26 listopada 1911 roku urodziło się jego jedyne dziecko, znany później projektant wnętrz Henri Mathieu Kaden (zm. 15 lipca 1976 r. w Montrealu). Małżeństwo rozpadło się, a była żona wraz z synem w 1921 roku na zawsze wyjechali z Polski. Podczas pobytu w Rosji 27 stycznia 1918 roku ożenił się ponownie, z Elżbietą Witt.
Ze względu na talent mimiczny nazywano go wówczas „człowiekiem o gumowej twarzy”.