Jedyńska Irena
Irena Jedyńska
aktorka, tancerka, pedagog
Ludwik Szajewski
31 maja 1904 roku, Warszawa
2 czerwca 1987 roku, Skolimów
cmentarz miejscowy w Skolimowie (kwatera aktorów)
Irena Jedyńska w latach 1910–1918 uczyła się w szkole baletowej przy Teatrze Wielkim w Warszawie. Nieprzeciętnie uzdolniona, już jako siedmiolatka występowała w tańcach solowych w baletach dziecięcych. W 1919 roku została zatrudniona do Baletts Russes i wyjechała do Paryża. Od 1921 roku tańczyła w zespole Diagilewa na wielu scenach Europy Zachodniej. Następnie z L. Miasinem udała się do Buenos Aires i do 1924 roku była solistką Teatru Colon, w zespole W. Mocca. Występowała z nim w Urugwaju, Brazylii, Peru, Chile.
W latach 1924–1931 była primabaleriną Teatru Wielkiego w Poznaniu. Później tańczyła w Bydgoszczy, Warszawie, Łodzi.
Okupację przeżyła w Warszawie, w 1944 roku grała w teatrze jawnym Nowy Miraż. Po powstaniu warszawskim była więźniarką obozów koncentracyjnych w Oświęcimiu i Ravensbruck. Podczas kuracji poobozowej w Szwecji zorganizowała amatorski zespół taneczny w Kristiansund.
Po powrocie do kraju przez kilka lat występowała na estradach, a od 1957 roku została pedagogiem i choreografem. Prowadziła zajęcia z tańca klasycznego w warszawskiej Szkole Baletowej (1954–1957), wykładała metodykę tańca na Wydziale Choreograficznym w PWST w Warszawie (1954–1959). Następnie była pedagogiem i baletmistrzem Operetki w Szczecinie.
15 lutego 1960 roku odbył się w Warszawie jubileusz 45-lecia jej pracy artystycznej. W 1967 roku przeszła na emeryturę. W 1982 przewodniczyła honorowo jury IV Konkursu Tańca i Choreografii w Gdańsku.
Była autorką podręcznika Tańczymy lepiej i piękniej (Warszawa, 1963).