Jaroszewska Zofia
Zofia Jaroszewska
aktorka, reżyser, pedagog
Niedzielski (ślub 19 kwietnia 1932 roku); Friedrich
25 września 1902 roku, Irbit (Rosja)
25 września 1985 roku, Warszawa
cmentarz Salwatorski w Krakowie (sektor SC14-1-1)
Order Sztandaru Pracy I klasy (1969); Order Sztandaru Pracy II klasy (1959); Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (22 lipca 1952); Złoty Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1938); Medal 10-lecia Polski Ludowej (28 stycznia 1955)
Zofia Jaroszewska ukończyła pensję Zofii Kurmanowej w Warszawie. W 1920 roku po zdaniu matury studiowała krótko grę na fortepianie w Konserwatorium Warszawskim, a następnie w Warszawskiej Szkole Dramatycznej (1921–1922). W 1922 roku ukończyła Oddział Dramatyczny przy Konserwatorium Muzycznym w Warszawie. 29 września 1923 roku zadebiutowała rolą Elsinoe w Irydionie Zygmunta Krasińskiego na deskach Teatru Polskiego w Wilnie. Po ukończeniu studiów pracowała w teatrach wileńskich, krakowskich i warszawskich.
W 1928 roku powróciła do Krakowa i do wybuchu wojny występowała na scenie Teatru im. Juliusza Słowackiego.
W 1932 roku poślubiła pana Niedzielskiego, ziemianina i oficera rezerwy. Ślub odbył się w kościele św. Anny w Krakowie.
Podczas okupacji pracowała jako urzędniczka Elektrowni Miejskiej w Krakowie. Mieszkała w Tenczynku.
Po wyzwoleniu nadal występowała na scenach krakowskich: Teatru im. Juliusza Słowackiego (1945–1946, 1955–1957 i 1961–1972), teatrów Dramatycznych (1946–1954) oraz Starego Teatru (1954–1955 i 1957–1961).
Odtwórczyni zarówno ról komediowych, jak i dramatycznych. W latach 1963–1972 wykładała w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, od 1967 będąc profesorem PWST.
Po przejściu na emeryturę w 1972 roku grała jeszcze gościnnie na deskach Starego Teatru. Przed wojną zagrała w dwóch filmach, wraz z wyjazdem do Warszawy jej kontakt z filmem uległ zerwaniu. Dopiero po przejściu na emeryturę teatralną przyjęła kilka ról filmowych i telewizyjnych. Była członkiem zasłużonym ZASP-u.
Występowała również w Teatrze Telewizji.