TWÓRCY FILMOWI

Ciecierski Jan

Ciecierski Jan
IMIĘ I NAZWISKO:
Jan Ciecierski
ZAWÓD:
aktor, reżyser
RODZICE:
Konstanty Ciecierski, Maria z Widermanów
DATA I MIEJSCE URODZIN:
8 marca 1899 roku, Warszawa
DATA I MIEJSCE ŚMIERCI:
20 lutego 1987 roku, Warszawa
MIEJSCE SPOCZYNKU:
Stare Powązki w Warszawie (kwatera 264-4-24)
ODZNACZENIA:
Order Sztandaru Pracy I klasy; Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 lipca 1955); Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955); Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego; Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1977)

Jan Ciecierski studiował prawo na UW, a w 1924 przeniósł się do Konserwatorium Warszawskiego, gdzie w 1927 roku ukończył Oddział Dramatyczny pod kierownictwem Aleksandra Zel­werowicza. Debiutował we wrześniu 1926 roku.

Na sezon 1927/28 został zaangażowany do Teatru Polskiego w Katowicach. W sezonie 1928/1929 występował w Ateneum w Warszawie. W latach 1929–1932 grał w Teatrze Miejskim na Pohulance i teatrze Lutnia w Wilnie, po czym przeniósł się do Warszawy i w latach 1932–1939 grał w Letnin, Teatrze Narodowym, Nowym. Ponadto w Instytu­cie Reduty (sez. 1934/1935) zagrał profesora fizyki („Teoria Einsteina” Cwojdzińskiego), w następnie występował 1935/1936 w Kameralnym.

W 1939 roku został zmobilizowany jako oficer rezerwy, a po zakończeniu kampanii był inter­nowany na Litwie. Był inicjatorem obozowych insce­nizacji fragmentów Dziadów Mickiewicza, Wyzwolenia Wyspiańskiego i Księcia Niezłomnego Słowackiego. Po ucieczce z obozu do 1941 roku występował w Teatrze Polskim w Wilnie.

Po zajęciu Wilna przez Niemców w lecie 1942 roku dostał się do Warszawy, gdzie uczestniczył w konspiracyjnym życiu artystycznym, m.in. w pracach Tajnego Teatru Wojskowego i Teatrze Wyobraźni T. Byrskiego.

Po wojnie był w pierwszym zespole krakowskiego Starego Teatru (1945 – 1945/1946). Wykładał w działającym przy nim Studio, a następnie kierował zespołem absolwen­tów pn. Teatr 17, który w sezonie 1946/1947 występował jako objazdowy Teatr Kameralny TUR.

Reżyserował w Teatrze Polskiego Radia. W teatrze radio­wym przez ponad 30 lat wcielał się w postać Józefa Matysiaka.

Po przybyciu do Warszawy w sezonie 1947/1948 występował w Miejskich Teatrach Dramatycznych. W następnym sezonie zaangażował się do Teatru Polskiego, gdzie do roku 1962 reżyserował i grał, z wyjątkiem sezonu 1957/1958 kie­dy był w Ateneum. Od sezonu 1962/1963 do śmierci należał do zespołu Teatru Narodowego.

Sporadycznie reżyserował. W sezonie 1952/1953 i 1971/1972 wykładał w warszawskiej PWST.

Pisał o teatrze, m.in. w Pamiętniku Teatralnym  w 1963 roku zamieścił artykuł W tajnym Teatrze Wojskowym, w tomie wspomnień O zespole Reduty 1989–1939 (Warszawa 1970) szkic pt. Praca nad Teo­rią Einsteina. Ponadto w latach 70. na łamach „Te­atru” publikował opowieści-anegdoty z życia aktorów, w 1978 roku ukazały się jego wspomnienia Mistrzowie i koledzy, a w 1989 Zwyczajne życie aktora.

Był członkiem Kapi­tuły Zasłużonych SPATiF-ZASP.