Bunt krwi i żelaza

Bunt krwi i żelaza
ROK PRODUKCJI:
1927 rok
PREMIERA:
17 marca 1927 roku
GATUNEK:
dramat
RODZAJ:
średniometrażowy
ZACHOWANY:
zaginiony
REŻYSERIA:
Leon Trystan
SCENARIUSZ:
Leon Trystan
PIERWOWZÓR:
"Ostatnie dzieło" i "Pociąg" Gustawa Daniłowskiego
UDŹWIĘKOWIENIE:
niemy
OPERATOR:
Leonard Zawisławski
SCENOGRAFIA:
Stefan Norris
WYTWÓRNIA:
Kolos

Zygmunt Chełmski, profesor Szkoły Sztuk Pięknych, wprowadza do swego domu przyjaciela, młodego karykaturzystę Stacha. Między nim a piękną żoną profesora powoli rodzi się głębokie i namiętne uczucie. Stach nie chce skrzywdzić przyjaciela, postanawia więc odjechać, ale brak mu już siły do walki z miłością.

Profesor, wracając do domu, widzi przez okno swego przyjaciela i ucznia u stóp swej żony, całującego jej dłonie. Wstrząśnięty i załamany odchodzi. Gdy błąka się bez celu po ulicach Krakowa, w domu jego rozpętał się bunt krwi, Irenę poniósł całą siłą bujny temperament.

Mąż popełnia samobójstwo. Uprzednio posyła żonie obraz z przylepioną trupią główką. Irena, wstrząśnięta, odchodzi od Stacha, wraca do rodziców. Tymczasem Stach odkrywa na odwrocie trupiej główki słowa przebaczenia nakreślone ręką profesora.

Zaalarmowana telefonem Irena wraca. Pociąg, którym jedzie, traci po drodze maszynistę i palacza; maszyna zdana na własny impet, zbuntowana przeciwko władzy ludzkiej, pędzi ku zagładzie. Ale Stach ocala nic nie wiedzących pasażerów i Irenę. Przebaczenie zza grobu i świadectwo heroizmu łączy ich wreszcie nierozerwalnym węzłem.