Relidzyński Józef
Józef Relidzyński
scenarzysta, pisarz, poeta
Wanda Jarszewska (ślub w 1919 roku)
11 stycznia 1886 roku, Kielce
7 stycznia 1964 roku, Dartford
Elmers End Cemetery w Birkbeck (Kent)
Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1922); Krzyż Niepodległości (22 grudnia 1931); Krzyż Walecznych (trzykrotnie); Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1936)
Józef Relidzyński ukończył Gimnazjum w Warszawie. Studiował przez rok w Akademie der Sozial-und Handelswissenschaften we Frankfurcie nad Menem, a następnie przez dwa lata na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego (prawdopodobnie jako wolny słuchacz).
Debiutował jako pisarz w 1904 roku opowiadaniem W godzinę smutku i tęsknoty („Dziennik Poznański”). Współpracował też z „Bluszczem”, „Krytyką”, „Kurierem Warszawskim”, „Nową Reformą”, „Sfinksem”, „Słowem Polskim”, „Światem” oraz „Tygodnikiem Illustrowanym”. W 1908 debiutował jako poeta tomem poetyckim Poezje, chwalonym przez Kazimierza Tetmajera. W tym czasie był członkiem „Sokoła”, jak również aktorem warszawskich, lwowskich i krakowskich scen teatralnych.
Podczas I wojny światowej był żołnierzem 4. pułku piechoty Legionów (adiutant Andrzeja Galicy). Wydał wtedy trzy tomiki poetyckie: Wieją wiosenne wiatry, Laury i ciernie i Pędzącą sławę. Był internowany w obozie w Beniaminowie przez Austriaków.
W 1920 roku Relidzyński był sekretarzem i referentem prasowym w delegacji do rokowań polsko-radzieckich w Mińsku. W 1922 roku wystąpił z armii.
W 1925 należał do założycieli PEN Clubu polskiego i był jego sekretarzem generalnym. W 1932 roku został naczelnikiem, zajmującego się cenzurą filmów, Centralnego Biura Filmowego przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych (promował go Bronisław Pieracki). W latach 1926–1928 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Lot Polski” o tematyce obronności, obrony powietrznej i lotnictwa.
Podczas dwudziestolecia międzywojennego był twórcą literatury rozrywkowej oraz sensacyjnej.
Walczył w czasie kampanii wrześniowej. Po przegranej przedostał się do Wilna, gdzie został internowany przez Rosjan po 17 września 1939 roku. Wstąpił do armii generała Andersa, a po zakończeniu II wojny światowej zamieszkał w Anglii (od 1948), gdzie publikował w prasie polonijnej. Był członkiem Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie. Mieszkał w polskim schronisku wojskowym Antokol w Beckenham.
Był żonaty (od 1919) z Wandą z Zybertów Jarszewską, aktorką, z którą miał córkę.
Był autorem m.in. Pieśni Legionów (Okwieciła się dziś ziemia wiosną…) oraz Roty Piłsudczyków, powstałej na wieść o wywiezieniu Józefa Piłsudskiego do więzienia w Magdeburgu (1917).