Z dala od miasta mieszka stary uczony z młodszą o dwadzieścia lat piękną żoną oraz sierotą, siostrzenicą Ireną.
Ze studiów zagranicznych wraca do domu ich syn Olek razem z przyjacielem – rzeźbiarzem Janem Wirskim. Irena i Jan pokochali się od razu. Ale i w żonie „obudziły się uśpione przy starym mężu zmysły”. Lena kokietuje Jana, co Olek bardzo przeżywa.
Jan postanawia wyjechać. Dochodzi do tragicznej pomyłki. Lena, całując, bierze syna za Jana. „Wstyd, ból, rozpacz – nasuwają jej myśl ucieczki. Wymusza więc na Janie, żeby ją zabrał ze sobą – i oboje uciekają. Ciosu tego nie przeżył profesor, Olek jedzie w świat szukać zapomnienia. Ireną zaopiekowała się bogata obywatelka, pani Lubońska”.
Minęło parę lat. „Lena ciążyła Janowi, nie kochał jej nigdy”. Do hotelu za granicą, w którym mieszkali, zjeżdża pewnego dnia pani Lubońska z Ireną. Dawna miłość odżyła w Janie, zerwał z Leną i połączył się z kochającą go Ireną.
„Lenie opuszczonej pozostała tylko mogiła męża i wyrzuty sumienia – dla syna umarła”.
Teodor Roland (stary uczony)
Maria Korska (Lena, żona uczonego)
M. Świerczyńska (Irena, wychowanica Leny)
J. Gawłowicz (Olek, syn Leny)
Michał Halicz (Jan Wirski, rzeźbiarz, przyjaciel Olka)
Bronisława Blomberg
M. Morlacchi
Tadeusz Olsza
Film Niny Niovili miał premierę 11 maja 1923 roku w teatrze Stylowym, ale już po kilku dniach został zdjęty z ekranów kin. Powodem był nałożony podatek „władz komunalnych od obrazów kinematograficznych krajowych i do teatrów świetlnych” w wysokości 100%, a nie 50%, jak oczekiwano.
Obraz powyższy o pierwszorzędnych walorach artystycznych przez grę najlepszych sił artystycznych, godny jest widzenia, tym bardziej, że nie zawiera żadnych banalnych scen, jakie spotkać można prawie w każdym filmie zagranicznym.
„Dziennik Poznański” 1923, nr 279 (6 grudnia)
Dramat życiowy Młodość zwycięża, wystawiony w teatrze Stylowym, to nowe okno na szeroki świat dla polskiej wytwórczości kinematograficznej. Scenariusz tego dramatu jest napisany ze znajomością warunków, jakim podlega sztuka ekranowa, i z talentem literackim. Sam pomysł, choć nie rości pretensji do oryginalności, nie traci jednak szablonem. Nieszczęśliwa, bo spóźniona, miłość kobiety, będąca przyczyną jej wiarołomności: walka o serce ukochanego, stoczona przez nią z Ireną, reprezentująca miłość ze wszystkimi urokami; zwycięstwo młodości – oto zasadnicze motywy romansu, mające wszelkie dane do uzyskania pochlebnej oceny.
Wykonanie głównych ról posiada te wszystkie zalety, jakich niepodobna odmówić polskim artystom: Roland, Halicz, Korska, Świerczyńska wystąpili, jako zespół zgrany, dając z osobna dowód wysokiej kultury artystycznej.
Co się tyczy wystawy – nie ma tu przepychu, do jakiego przyzwyczaiły nas filmy zagraniczne; jest natomiast pewien wykwint, dużo smaku estetycznego i sporo pięknych zdjęć.
Pod względem technicznym obraz wykonany jest zupełnie poprawnie. Muzyka – świetna. Na uwagę zasługuje solo skrzypcowe w aktach 1-ym, 2-im i 4-ym w wykonaniu prof. Dzierżanowskiego.
„Kurjer Warszawski”, wyd. wieczorne 1923, nr 130 (12 maja)
Pisaliśmy niejednokrotnie na tem miejscu o dziwnym stosunku władz komunalnych do obrazów kinematograficznych krajowych i do teatrów świetlnych. Że w tej dziedzinie panują opłakane świeżo mamy tego dowód w zatargu wytwórni Niovila-Film z magistratem, który wytworzony w Polsce film Młodość zwycięża, wyświetlany niedawno w teatrze Stylowym – wbrew przepisom, mającym jakoby na celu „popieranie twórczości krajowej”, obłożył podatkiem 100% zamiast 50%.
W sprawie tej obradowały już pono trzy komisje (sic!), lec mimo przychylnego stanowiska, jakie zajął jeden z kierowników urzędów magistrackich i mimo jednozgodnych opinii krytyki poważnej, która uznała Młodość zwycięża za jeden z najlepszych obrazów krajowych – podatku nie zmniejszono, przez co uniemożliwiono dalszą eksploatację filmu.
W taki to sposób komisje magistrackie i rozmaici niepowołani „eksperci” do spraw kinematografu niszczą wątły przemysł filmowy polski, odbierając ochotę poważniejszym przedsiębiorcom do umieszczania kapitałów w wytwórniach filmowych, których zanik stopniowy napełnia obawą wszystkich tych, komu leży na sercu troska o losy przemysłu filmowego w Polsce.
Dziwne stosunki, „Kurjer Warszawski”, wyd. wieczorne 1923, nr 156 (7 czerwca)
