Faliszewski Tadeusz
Tadeusz Faliszewski
piosenkarz, aktor, żołnierz
Halina Kidawska
Władysław Faliszewski, Matylda z Kirchnerów
20 października 1898 roku, Żywiec
2 września 1961 roku, Chicago (USA)
Krzyż Niepodległości (16 marca 1937 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”)
Tadeusz Faliszewski uczył się we Lwowie, a potem studiował w Szkole Politechnicznej.
Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich, a następnie w Wojsku Polskim. Pracował później jako oficer łącznikowy w Ministerstwa Spraw Wojskowych oraz Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W 1922 roku został zwolniony z wojska i rozpoczął wkrótce karierę sceniczną.
Związany był głównie z teatrami operetkowymi i rewiowymi Warszawy, często też wyjeżdżał na występy do innych miast.
Podczas II wojny światowej był więźniem obozu w Gusen. Brał udział w artystycznym życiu obozu, śpiewał dla więźniów, a także zorganizował teatr estradowy.
Po wojnie znalazł się na emigracji. Najpierw w Wielkiej Brytanii, gdzie był członkiem ZASP-u za Granicą i brał udział w jego pracach (1947–1953), a także niekiedy występował na scenie Teatru Polskiego ZASP w Londynie. Później mieszkał w USA, gdzie występował w programach organizowanych przez Feliksa Konarskiego (m.in. w teatrzyku Pod Anteną).
Był znanym i lubianym piosenkarzem okresu międzywojennego, nagrał wiele płyt gramofonowych. Spośród wszystkich polskich artystów tego okresu był pod tym względem rekordzistą: w latach 1928–1939 nagrał ponad tysiąc piosenek. Na płytach poszczególnych marek nieraz występował pod pseudonimami: Jan Pobóg (na płytach Melodia) oraz Jerzy Orowski (na płytach Lonora-Electro).