Daszyńska Hanna

Córka Ignacego Daszyńskiego, pierwszego premiera II Rzeczypospolitej. Miała troje rodzeństwa: inżyniera geologa Feliksa Tadeusza, który zginął zamordowany w Charkowie, inżyniera górnika i oficera technicznego RAF-u Stefana Witolda oraz siostrę bliźniaczkę Helenę. W ich krakowskim domu częstym gościem był Józef Piłsudski. 

Po wybuchu I wojny światowej Maria Daszyńska wyjechała z dziećmi do Wiednia i wróciła z nimi do Krakowa dopiero w 1917 roku.

Matka zdecydowała, że obie dziewczynki będą uczyć się w domu i zdawać maturę eksternistycznie. Było to wymuszone chorobą jej siostry, Luli (Heleny).

Do występów na scenie przygotowywała ją matka i to ona popychała córkę w stronę sceny. Marzeniem nastolatki było zostać aktorką i już w wieku 16 lat postanowiła zwrócić na siebie uwagę. W tajemnicy przed ojcem, ale za zgodą matki, nieletnia dziewczynka zapozowała nago do zdjęcia. Akt pojawił się w gablocie reklamowej jednego z krakowskich fotografów, u wylotu Szewskiej na Rynek w Krakowie. Wywołało to u Ignacego Daszyńskiego wściekłość na córkę i żonę. Hanna Daszyńska uzyskała rozgłos wśród krakowskiej młodzieży, która nazywała ją odtąd „Daszyńską-Golińską”.

Po tym incydencie wydawało się, że jej kariera aktorska zakończy się, zanim się zaczęła. Rodzice zaczęli popychać ją w stronę dyplomacji. Zaczęła studiować nauki ekonomiczne i społeczne, a także zaczęła intensywnie uczyć się języków obcych (również azjatyckich). 

W 1926 roku Hanna Daszyńska brała udział w eliminacjach do konkursu na Filmową Piękność Europejską, zorganizowanego przez Fanamet-Film. „Czarująca młodziutka p. Hanka Daszyńska, uznana na konkursie filmowym Fanametu za najpiękniejszą krakowiankę” pisano. Natomiast w 1929 roku zgłosiła się na konkurs Miss Polonia i zdobyła tytuł wicemiss.

Pod koniec lat 20. Daszyńska wywołała kolejny skandal. Przeżyła wtedy swoją pierwszą wielką miłość. Jej wybrankiem był syn pisarza, tłumacza i działacza syjonistycznego Nachuma Sokołowa, Leon Sokołow, który dzielił życie między Polskę i Wielką Brytanię. Leon rozstał się ze swoją żoną Stellą z Tarapanich (późniejsza żona Bogusława Samborskiego), z którą miał kilkuletniego synka Stefana. Związek Daszyńskiej i starszego od niej o 19 lat Sokołowa okazał się jednak nieudany i szybko zakończył się rozstaniem.

Hanna Daszyńska postawiła wtedy na swoim i została aktorką. W latach 1930–1932 należała do zespołu teatru Ateneum w Warszawie. Debiutowała 13 listopada 1930 roku rolą Róży Moran w sztuce Elmera L. Rice’a Ulica. Dobre warunki sceniczne i niebanalny wdzięk sprawiły, że grywała przeważnie role amantek, często w repertuarze komediowym. W sezonach 1932/1933 – 1933/1934 występowała w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. Następnie wróciła do Warszawy, gdzie grała na scenach TKKT oraz w Teatrze Narodowym.

O ile w teatrze święciła triumfy i recenzenci zachwycali się jej grą, o tyle w filmie nie potrafiła zaistnieć. Jej występy przeszły bez echa.

Przed wybuchem II wojny światowej poślubiła majora Wojska Polskiego, Mieczysława Borkowskiego i wraz z nim na początku wojny opuściła Warszawę. Mieszkała najpierw w Paryżu, następnie w Anglii. W Londynie była sekretarką Tomasza Arciszewskiego, premiera Rządu RP na emigracji (1944–1945).

Zmarła 8 czerwca 1958 roku w Londynie, a 13 czerwca 1958 roku została pochowana na cmentarzu North Sheen. Jej mąż, Mieczysław Borkowski, zmarł 27 października 1964 roku w Londynie w wieku 68 lat i został pochowany obok ukochanej żony.

Hanna Daszyńska używała wymiennie imienia Anna.

1929 MOCNY CZŁOWIEK
1930 MORALNOŚĆ PANI DULSKIEJ (Mela)