Brydzińska Maria
Brydzińska Maria
aktorka
Maria Gąsiorowska
Wojciech Brydziński (ślub 25 marca 1913 roku w Warszawie); hr. Maurycy Potocki (ślub 2 maja 1927 roku w Wilnie)
Stanisław Gąsiorowski, Cezarea Romana z Rutkowskich
2 sierpnia 1897 roku, Warszawa
26 lutego 1990 roku, Lailly-en-Val k/Paryża (Francja)
cmentarz Brompton w Londynie
Maria Brydzińska była córką krawca Stanisława Gąsiorowskiego. Uczyła się w szkole baletowej przy Teatrze Wielkim w Warszawie i już w 1907 roku tańczyła na scenach Warszawskich Teatrów Rządowych (WTR). W czerwcu 1910 roku, po popisie szkolnym , została mianowana drugą koryfejką.
W marcu 1911 roku wyjechała z grupą warsz. tancerzy do Ballets Russes Diagilewa w Paryżu. Od pocz. 1913 roku ponownie tańczyła w WTR. W 1915 roku, z mężem i grupą aktorów warszawskich, została deportowana do Rosji. Występowała w Moskwie, od listopada 1916 roku w zespole Nowego Teatru Polskiego pod kier. B. Skąpskiego.
W 1917 roku zagrała w trzech rosyjskich filmach.
W sierpniu 1918 roku wróciła do Warszawy. Od sezonu 1918/1919 została zaangażowana przez Arnolda Szyfmana do zespołu Teatru Polskiego i była tu aktorką do końca sez. 1922/1923.
Brydzińska w latach 1923–1926 występowała najpierw w Rozmaitościach, a od 3 października 1924 roku w Teatrze Narodowym i Letnim.
Ładna, utalentowana, podobała się przede wszystkim w repertuarze komediowym, do którego miała predyspozycje; filuterny wdzięk i żywiołowość; miała tu „swój własny styl, który zawsze okazuje się niezawodny”, pisał Boy. Pochlebnie wyrażali się o niej J. Lorentowicz, W. Rabski, T. Kończyc, a także Karol Irzykowski, choć ten miał zastrzeżenia do dykcji aktorki. W pierwszych rolach zwracała uwagę głównie urodą i wdziękiem, ale czyniła szybko postępy i w Głupim Jakubie doceniono także jej grę; według Boya rolę ujęła „świadomie i mocno”.
Po wyjściu za mąż za Potockiego, zamieszkała w Jabłonnie i zrezygnowała z występów. Jedynie w marcu 1936 roku w Instytucie Reduty w Warszawie wystąpiła w roli Hrabiny Harrys (Pierścień wielkiej damy).
W latach II wojny światowej i okupacji niemieckiej mieszkała nadal w Jabłonnie, po upadku powstania warszawskiego znalazła się w Krakowie.
W 1947 roku wyjechała do Anglii. W 1949 roku w Polskim Teatrze Dramatycznym w Londynie zagrała Matkę (Słoneczniki). Była członkiem ZASP-u za Granicą.
Brydzińska wraz z mężem prowadziła pensjonat pod Londynem, a po jego śmierci zamieszkała w Domu Polskiego Funduszu Humanitarnego w Lailly-en-Val k. Orleanu we Francji.