Wittlin Tadeusz

Po zdaniu w 1928 roku matury w gimnazjum im. Stanisława Staszica w Warszawie studiował na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując osobne stopnie magisterskie z prawa (1932) i sztuki (1933). Zadebiutował w 1929 roku tomem poetyckim „Trasa na Parnas”. Od 1931 roku (jeszcze jako student) był współpracownikiem, a następnie zastępcą redaktora naczelnego tygodnika satyrycznego „Cyrulik Warszawski”, gdzie zamieszczał teksty pod pseudonimem „Tadzio – Tadzio”, „Teddy”. Był także autorem tekstów piosenek.

6 stycznia 1940 roku aresztowany przez Sowietów i wywieziony do obozu pracy w Workucie. Po zwolnieniu z łagru pod koniec 1941 roku wstąpił do armii Władysława Andersa, gdzie był animatorem kultury, i wraz z nią dotarł do Ziemi Świętej. Współpracował z wojskowym teatrem, z czasopismami i wydawnictwami 2. Korpusu: „Orłem Białym”, „Paradą”, „Zewem” oraz cywilną prasą polską ukazującą się w Jerozolimie (m.in. „W drodze”) i Rzymie.

Po wojnie wyjechał do Londynu, następnie w latach 1950–1951 przebywał w Paryżu, gdzie pracował w polskiej sekcji Radio France Internationale. W 1952 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, od 1958 roku na stałe zamieszkał w Waszyngtonie. Przygotowywał audycje literackie dla Głosu Ameryki i Radia Wolna Europa. W 1959 roku został redaktorem miesięcznika „Ameryka”, wydawanego przez Ambasadę USA w Polsce. Wykładał literaturę polską na uniwersytecie waszyngtońskim. Był członkiem angielskiego i amerykańskiego PEN Clubu.

Zięć scenografa Józefa Galewskiego.

Podpisał list pisarzy polskich na Obczyźnie, solidaryzujących się z sygnatariuszami protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (List 59). Do śmierci (w 1998 roku) przebywał na emigracji.