Puchalski Włodzimierz

Włodzimierz Puchalski był z wykształcenia inżynierem agronomem. W latach 1936–1939 był asystentem prof. Witoldem Romera na wydziale fotochemii Politechniki Lwowskiej.

Na Politechnice Lwowskiej w 1931 roku powstało Technickie Koło Fotografów przy Towarzystwie Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Lwowskiej utworzone dla mniej zaawansowanych fotografów i do tego Koła należał od 1932 roku Włodzimierz Puchalski. Realizował wtedy amatorskie filmy przyrodnicze.

W latach 1937–1939 opublikował kilkaset przyrodniczych widokówek w Wydawnictwie Książnica Atlas.

W 1936 zaprezentował pierwszą wystawę autorską o tematyce przyrodniczej i myśliwskiej. W 1937 zdobył Złoty Medal na Międzynarodowej Wystawie Łowieckiej w Berlinie za zdjęcie przedstawiające dzika w lesie. Swój pierwszy film przyrodniczy zatytułowany Bezkrwawe łowy zaprezentował publicznie po raz pierwszy w 1939.

W 1939 roku czynnie uczestniczył w wojnie obronnej. W czasie II wojny światowej pracował jako leśniczy w Puszczy Sandomierskiej.

W 1946 rozpoczął pracę w Krakowskim Instytucie Filmowym oraz w WFO. W 1958 roku uczestniczył w międzynarodowej wyprawie polarnej. Zajmował się również fotografowaniem świata zwierząt wydając wiele znakomitych albumów fotograficznych.

Po wojnie zrealizował szereg filmów przyrodniczych.

Zmarł 19 stycznia 1979 roku w Antarktyce podczas III wyprawy organizowanej przez Polską Akademię Nauk. Realizował wtedy zdjęcia w Polskiej Stacji Badawczej im. Arctowskiego na Wyspie Króla Jerzego. Tam też został pochowany. Ryszard Wyrzykowski z Wytwórni Filmów Oświatowych zrealizował wtedy krótki materiał filmowy, dokumentujący przebieg pogrzebu.

Grób Włodzimierza Puchalskiego został wpisany na listę obiektów historycznych Antarktyki pod numerem 51 (HSH No.51). Bogate zbiory zdjęć Puchalskiego można podziwiać na zamku w Niepołomicach.

Był daltonistą. Choć to on użył jako pierwszy sformułowania „bezkrwawe łowy” w odniesieniu do fotografowania przyrody, to od 13 roku życia był też myśliwym.