Oleńska Nina

Nina Oleńska po ukończeniu gimnazjum, podjęła studia medyczne. Jednak wkrótce została adeptką Miejskiej Szkoły Dramatycznej (mieszczącej się w dzisiejszej siedzibie Starego Teatru), którą ukończyła w 1925 roku. Debiutowała na scenie w Perskim Oku w Warszawie. Wśród innych teatrów, w których młoda artystka występowała przed wybuchem drugiej wojny światowej był m.in. Teatr Messal-Niewiarowskiej, grupa założona w 1926 roku przez tancerki i śpiewaczki operetkowe: Lucynę Messal oraz Kazimierę Niewiarowską. W maju 1927 roku Oleńska wyjechała z zespołem na występy gościnne do czeskiej Pragi. W kolejnych latach pojawiała się m.in. na scenach w Lublinie i Płocku. 

Przełomowa okazała się dla niej współpraca z rewiowym teatrem Mignon, którą nawiązała w 1931 roku, kiedy zespołem kierował Feliks Konarski (Ref-Ren). Dwa lata później Konarski i Oleńska zostali małżeństwem. Para współpracowała także w kilku innych przedwojennych teatrzykach, m.in. Wesoły Amor. Oleńska wykonywała wiele utworów skomponowanych przez męża, m.in. Banany, Imieniny we Lwowie, Fajer polkę, My od Lwowa za daleko i Ta joj! Ta Lwów.

Podczas II wojny światowej, przemierzając razem z wojskiem trasę wiodącą od ZSRR przez Bliski Wschód po Włochy, Oleńska – członkini zespołu Polska Parada – stworzyła postać ochotniczki Helenki sportretowanej m.in. w utworze kompozytora Henryka Warsa pod takim właśnie tytułem. 

Wystąpiła w filmie Wielka droga, w którym Oleńska wykonała utwór Gdzie najlepiej, tango skomponowane przez Henryka Warsa ze słowami Aleksandra Świtaja. 

Razem z mężem tworzyła powojenne środowisko polskich imigrantów w Londynie. Występowała wówczas w produkcjach Teatru Związku Artystów Scen Polskich. W 1965 roku małżeństwo przyjęło zaproszenie kuzyna Feliksa Konarskiego i przeniosło się na stałe do Chicago, gdzie Oleńska mieszkała aż do śmierci. Pochowana została w kwaterze żołnierskiej na katolickim cmentarzu Maryhill w stanie Illinois. Osiem lat później spoczął tam także jej mąż. 

W 1963 roku Konarski własnym sumptem wydał w Londynie książkę biograficzną Taka sobie Helenka opatrzoną podtytułem „kartka z pamiętnika”. O żonie pisał w pierwszym rozdziale tak:

Groteskowa sylwetka na pozór niezdarnej i niezaradnej „ufermy” – zyskała sobie niezwykłą wprost popularność na długim etapie naszej żołnierskiej drogi. Bo Helenka śmieszyła nie tylko swoim wyglądem – ale przede wszystkim swoją na pół „chaplinowską” na pół „szwejkowską” filozofią, dzięki której stała się czymś w rodzaju wesołej kroniki i krzywym zwierciadłem naszego Żołnierskiego Życia.

bibliografia

• Marcelina Obarska, Nina Oleńska, culture.pl

1946 WIELKA DROGA